‘__Kendisini yücelttiğim için beni suçlamayacak mı? Satır aralarını okumayı bilecek, bu kitabın bir ilanı aşk olduğunu, öğretmenimizin Anneler Günü için dikte ettiği övgü sözleri hariç, onu sevdiğimi asla söylemeyen benim hatamı telafi ettiğimi anlayabilecek mi?
Bunları onu yeniden yaşatmak için yazdığımı anlayabilecek mi?
Çünkü onu özlediğimi__’
jean-louis fournier 79 yaşında bir oğul olarak annesi için ‘kuzeyli annem’ kitabını yazmış. albümdeki fotoğraflara bakıp yazmış, kardeşleriyle, annesi marie'nin torunlarıyla konuşarak ve çoğunluklukla anılarını hatırlayarak. hızlı okunuyor, hadi diyelim kitaptaki parçaları aramaya ve çalmaya ve çay kahve almaya da vakit harcadınız, yine de iki saati bulmaz okumanız.
"annem bana okuduğu kitaplardan postayla alıntılar yollardı. romain gary'ninkini hiç unutmayacağım : anneme yaptığı kötülük için tanrı'yı asla bağışlamayacağım"
bu ve buna benzer bölümlere rağmen ağlak bir kitap değil. ağlama eşiği düşük olan biri olarak, bunun güvenilir bir değerlendirme olduğunu söyleyebilirim.
hatta yer yer ince bir mizahı da yok değil: "fransa'da kendisine sıcacık bir son garanti eden krematistler yani ölü yakıcılar derneğini keşfetmişti. derneğin gazetesi yeni aboneleri derneğin faaliyetlerinden haberdar ediyor. alsace'ta yeni bir krematoryum. gelecek pazara saine-maritime krematistleri için büyük barbekü partisi..." hahahha krematistler için büyük barbekü partisi son zamanlarda duyduğum en iyi etkinlik fikri!
dozunda duygusallıkla, özlediği annesini beyaz kurdeleli bir kız çocuğu halinden almış sene sene büyüterek anlatmış fournier. ölen annelerin arkasından çocuklar ne düşünür diye merak edenler için güzel bir kitap.
ölüm ve melankoli kitabın arkasında birbirini tekrar eden bir motif. hastalık hastası, hayali ölümlerden dönen, alkolik bir adamla evlenene kadar baskıcı ve dindar bir üvey anneyle büyüyen hayalperest bir kadının oğluna bıraktığı bu miras biraz üzücü olsa da şarkılar güzel.
Senü tanımak güzeldi Marie-Therese.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.