Marslı ve Kurtuluş Projesi gibi işlerin arasında Artemis, maalesef Andy Weir külliyatının talihsiz orta çocuğu gibi kalmış. Mühendislik zekası yerinde olsa da karakter derinliği ve kurgu mantığı sınıfta kalıyor.
Kitaba dair en büyük problemim ana karakter Jazz. Maalesef orta yaşlı bir erkek yazarın "havalı, asi ve dahi genç kız" yazma çabasının vücut bulmuş hali gibi duruyor. Sonuç ise; dahi olmasından ziyade, rahatsız edici derecede "pick me" enerjisi yayan, zorlama bir karakter. Samimiyetten uzak, sadece üzerine "asi" ve "Arap" etiketleri yapıştırılmış bir Mark Watney kopyasını okuyoruz ama bu sefer o mizah çok zorlama duruyor. Üstelik Suudi Arabistanlı bir kadın olması hikayeye hiçbir derinlik katmıyor; sanki sadece bir "çeşitlilik" kutucuğunu işaretlemek için üzerine yapıştırılmış eğreti bir kimlik gibi.
Kurgusal tutarsızlıklar ise okuma keyfini baltalıyor. Mesela kitabın başında üç kuruşluk puro kaçakçılığıyla geçinemeyen Jazz; finalde "Sistemi sadece ben kontrol edebilirim, ben olmazsam düzen bozulur" diyerek adeta lojistik bir dehaya dönüşerek idareciyi ikna edebiliyor.
Ay’daki mafyalaşma ve yolsuzluk teması, Weir’ın o meşhur keşif ruhunun yanından bile geçemiyor. Yazar bildiği sulardan çıkıp toplumsal drama yazmaya yeltenmiş ama kaleminin bocaladığı her sayfada belli oluyor. Diğer kitaplardaki doyumu arayanlar için hayal kırıklığı olabilir.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.