Hoşça kal Feribe.Edebiyat & Roman
Unutsak da mı saklasak hatırlasakta da mı saklasak…
Kırk yıl düşünsem aldatan bir insana sempati duyacağımı düşünmezdim. Ah Feribe’m üzümlü kekim.
Okurken gülüyorum, anlıyorum, üzülüyorum ama nedense hiç kızamadım zat-ı alisine.
Dönüyoruz dolaşıyoruz kocaman insanlar oluyoruz asla yapmam etmem dediğimiz şeylerin başını çekiyoruz. Başını çektiğiniz şeyler ise çocukluk veya gençlik travmalarımız veyahut da yadırgamaktan geri durmadığımız şeyler olduğu karşımıza çıkıyor.
En ağır duyguların işlendiği romanda gülümserken de buluyoruz kendimizi. Klasik bir aşk romanı gibi başlarken melankolinin içinde kaybolup gidiyoruz. Sadece bir ayrılık veya ihanet hikayesi değil hafızanın müthiş girdaplarında kaybolan bir kadının kendini bulma gayreti. Yaşadığımız çağın ” hemen tüket, hemen iyileş, acı çekme” beklentileri eleştiriliyor. İnsanların yaşadığı ruhsal sancıların reset atar gibi iyileşemeyeceği ironik bir şekilde vurgulanıyor. İçimizi sızlatan, minnak kalbimizi titreten bir cümleden sonra bizi güldüren cümleler de çıkıyor karşımıza. Ağlamak ve gülmek kardeştir diye boşuna dememiş eskiler.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.