Lâ
Bunu okurken öyle bir his var ki… sanki biri direkt sana bakıp konuşuyor. Hz. Adem ve Havva’nın hikâyesi anlatılıyor ama dışarıdan değil, tam içinden…
Her hata, her düşüş, her pişmanlık bir şekilde tanıdık geliyor. “Bu benmişim” diyorsun kendi kendine.
Kitap öyle olay odaklı değil; hissettiriyor.
Bazı sayfalarda durup düşünüyor, bazılarında kalbin hızlı çarpıyor. Ve en güzeli, öyle anlaşılmak hissi veriyor ki… sanki yazar senin içini biliyor ve bunu kelimelere dökmüş.
Okuduktan sonra bile etkisi devam ediyor. Bazı cümleler aklında, bazı hisler kalbinde kalıyor. Yani kısaca, Lâ sadece bir hikâye değil; okurken kendi iç dünyanı görüyorsun, bir ayna gibi.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.