Bugün öz Fulya ile geldim sizlere. Bu gün Kendime Giden En Uzun Yolun seyrini anlatıcam.
Herkes bir şeyler söylüyor, herkes bir yerlere yetişiyor ama ben bu aralar sadece duruyorum. Elimde “Benden Bana Ne”, içimde ise cevabını bildiğimden emin olmadığım sorular...
Bu bir kitap yorumu değil, bu benim kendi özüme attığım bir adım. Bu kitabımın okuma sürecinde fark ettim ki; aslında ben, en çok kendimi tanımıyormuşum. Dışarının gürültüsü o kadar baskınmış ki, içerideki o saf sesi, yani kendi özümü duymayı unutmuşum.
Eddi Anter bu kitapla bana bir yol haritası vermedi; elimden tutup beni kendi içimdeki o karanlık ama huzurlu alanlara bıraktı. “Benden bana ne?” diye sorduğumda, üzerimdeki tüm sıfatların, rollerin ve beklentilerin nasıl birer birer yüklendiğini ve önüme döküldüğünü gördüm.
Bu deneyimde ne mi buldum?
Başkalarına ayırdığım vaktin ne kadarını kendime borçlu olduğumu,
“Ben” dediğim şeyin aslında ne kadar geniş bir evren olduğunu,
Ve en önemlisi; sessizliğin, en dürüst öğretmen olduğunu.
Eğer siz de kalabalıklar içinde kendinizi kaybettiğinizi hissediyorsanız, bu kitap sizin için bir kaçış değil, kendinize bir varış olabilir.
Bugün kendinize bir iyilik yapın ve aynadaki o yabancıya sadece bakın. Oraya, en derine gitmeye cesaretiniz var mı?
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.