*spoiler içerebilir*
Sonunda sade ama çarpıcı bir kitap okumanın zevkini tekrar yaşıyorum. Kitabı okurken ilk fark ettiğim şey, dilinin neredeyse “fazla basit” oluşuydu. Ancak bu basitlik kitabın bu kadar iyi olmasının temel sebebi. Üstelik hem derin bir ironi, mizah ve fikri bu kadar basit bir dil ve sembollerle anlatmak çarpıcılığı ve edebi değeri artırıyor.
Gelelim içeriğine... Romanın ana karakteri Andreas Doppler, modern hayattan ve modern hayatın tüm beklentilerinden ani bir kopuş yaşayarak ormana yerleşiyor. Belki bu karar biraz fazla uç ve hatta “abartılı”. Fakat sayfalar ilerledikçe Doppler’in aslında hepimizin zaman zaman hissettiği ama cesaret edemediği bir kaçışı temsil ettiğini düşündüm. İş, kariyer, toplum baskısı gibi kavramların içini boşaltarak bize tekrar gösteriyor.
Kitabın en dikkat çekici yönlerinden biri, yazarın ciddi meseleleri neredeyse umursamaz bir tonla anlatması. Bu tonda anlatılan her şeyi aşırı seviyorum. İngiliz komedisi ve sarkazm her zaman benim bebeğim olacak :P
Doppler’in bir geyik yavrusuyla kurduğu ilişki ilk bakışta absürt görünse de, insanın doğayla bağını ve yalnızlığını simgelemesi açısından oldukça etkileyiciydi.
Bir amatör okur olarak söylemem gerekirse, kitap her ne kadar akıcı olsa da bazı yerlerde “daha fazla derinlik olabilirdi” diye düşündüm. Özellikle karakterin geçmişine ya da karısı ile ilişkisine, karısının bu durumu kabullenmesindeki esas sebebe dair daha fazla detay görmek isterdim. Ancak yazar gereksiz açıklamalardan kaçınmış ve az sözle çok şey anlatmaya çalışmış. Başarılı da olmuş.
Bir de Bay Düsseldorf'un hikayesine bayıldım. Nahif ve etkileyici. Babasının maketine kondurduğu gülümsemeyi hayal bile ettim.
Genel olarak Doppler, kısa sürede okunabilen ama bittikten sonra zihinde uzun süre kalan bir kitap. Büyük olaylar anlatmıyor; daha çok küçük ama rahatsız edici sorular soruyor: “Gerçekten nasıl yaşamak istiyoruz?” Bu sorunun cevabını vermese de, sormaya cesaret etmesi bile kitabı değerli kılıyor.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.