Hiç kimsenin kalbini küle çevirip o enkazın üzerinde çiçek açtıramazsınız. Zehra’yı bir kadın olarak asla eleştirmiyorum onun kıskançlığı, aslında hislerinin doğruluğundan besleniyordu. Okurken kendime sık sık sordum acaba kuruntuları mı onu bu noktaya sürükledi diye. Fakat hayır. Zehra’nın Suphi’den duyduğu o amansız şüphe sonunda zaten acı bir doğruya dönüştü. Ah Suphi... Zehra’yı her ağlattığında yüzünde açan o gamsız gülüşler, aslında kendi sonun oldu . Bu roman ilahi adaletin edebiyattaki en iyi örneğinden biri bence . Ah almayı hafife alan herkes bu trajik yıkımı mutlaka okusun.
·
348 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.