Öncelikle şunu söylemek isterim; Elizabeth Strout’u büyük bir keyifle okuyorum.
Onun o sakin, sade anlatımı beni her seferinde mest ediyor.
Her Şey Mümkün, Benim Adım Lucy Barton’u okuyanların aşina olduğu karakterlerin kısa öykülerinden oluşuyor.
Küçük bir kasaba olan Amgash’ta yaşayan insanların birbirine değen hayatlarını okumak benim için çok etkileyiciydi.
Tüm karakterlerin yanı sıra Lucy Barton’un kasabaya yaptığı kısa ziyarette; geçmişte yaşanan travmalar, kırgınlıklar ve bastırılmış duygular gün yüzüne çıktı.
Özellikle Lucy’nin kardeşi Pete'yi çok sevdim. Ona sımsıkı sarılmak istedim. Yalnızlığı içimi acıttı.
Her hikâyede başka bir hayatın içine giriyoruz.
Ama sanki hepsinin ortak noktası aynı:
yoksulluk, sevgi eksikliği ve geçmişten kaçamamak.
Strout, insan olmanın o kırılgan hâlini öyle güzel anlatıyor ki.
Bazı okurlara durağan gelebilir, evet.
Ama ben tam da bu dinginliği, o usul usul akan anlatımı seviyorum.
Çünkü bu kitap, insanın iç dünyasına bakıyor.
Ve tüm o kırılganlıkların içinde
"Her şeye rağmen her şey mümkün," diyor.
Yazarın tüm kitapları kalbime dokunuyor.
Ve ben bu hissi çok seviyorum.
·
315 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.