Ben karanlıktan korkardim ama sebebi bir anım: ilkokuldaydim ve evimiz kerpicten küçük köhne bir ev. Tuvaleti evin yan tarafındaydı ve kapısı yoktu işin kötüsü ışığı da yoktu. Diyeceksiniz kapısız tuvalet olur mu olmaz ama öyleydi işte biraz yoksulluktan biraz ihmalkarlık ya da biraz alışkanlıktan. Bir gün çişim geldi tuvalete gittim gece tuvalette biri var gibi ama görünmüyor ses de yok iyice eğildim anlamak için birden böööö diye bir sesle geri geri bağırarak kactim eve. Bu kötü şakayı yapan ablamdi ve hala karanlıktan korkarım
Büyümekten korkuyordum yani şiirsel olsun diye demiyorum gerçekten çocukken büyüklere bakıp ''çizgifilm izlemiyorlar, masallara inanmıyorlar, çok sıkıcı ve zor olmalı' fln diye düşünürdüm