Okurken bu kadar sıkıldığım başka bir kitap daha hatırlamıyorum. İç karartıcı havası ve insanı daha ilk sayfasından itibaren saran bu huzursuzluk duygusu ile her satırda mücadele ettim sanırım. Çok kalın bir kitap olmamasına karşın sürekli kaç sayfa kaldı diye yokladım. Bu kadar zorlamayabilirdim aslında ama kitap okuma kulübümüzün bu ayki kitabıydı. Mecburiyet olmasaydı son sayfasına kadar okuyabilir miydim? : Kesinlikle Hayır... okuma sürecim boyunca birisi sanki ellerini boğazıma yapıştırmış gibi boğulma hissiyatından kurtulamadım. Distopik bir dünyada var olmayan bir adalet anlayışı ile boguşmaya çalışan Josef K. nın çabası beni yordu açıkçası. Umutsuzluk, karamsarlık ve yalnız kalmışlık hissini eserlerinde kullanmayı seviyor Kafka. Her ne kadar dili ve tarzı konusunda yabancı değilim diye düşünsem de bu kitapla benim için ters köşe yaptı yazar. Kafka nın daha önceden Dönüşüm isimli kitabını okumuştum. Kitap tıpkı dönüşüm kitabının girişi gibi başlıyor garip bir şekilde. Kahramanımız JOSEF K. uykudan uyanınca kendisine bir dava açıldığını öğrenir. Odasındaki adamlar kendisine dava açıldığını söylerler ama davanın konusu belli değildir. İşin ilginç yanı davanın ne olduğunu asla öğrenememiş olmamızdır. Sayfaları geçerken sürekli "tamam da dava ne üzerine?" Demekten kendimi alamadım. Distopik eserleri severim aslında gerçi tam anlamda bi distopya mı onu da anlayamadığım bu kitap bana uzak kaldı. Fazlaca seveni de var gördüğüm kadarıyla, Kafka gibi bir ustayı eleştirmek benim haddim değil tabi ki de benlik bir kitap değil diyip konuyu kapatayım en iyisi
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.