Miran anlattı ben dinledim. Neler anlatmadı ki bana... Çocukluğunu, cismen var olup aslında olmayan anne ve babasını, çok erken kaybedip hep arka planda kalma nedeni olan abisini, büyük aşkı Leyla'yı, öteki olmayı... Hepsini piyano metaforuyla anlattı üstelik. Bütün kitap boyunca piyano imgesiyle çocukluğunu, annesini, babasını, kardeşini, sevdiğini aradı. Belki de en önemli şeyi, kendisini aradı. Sonunda yaşanan çözülme de bize onun içsel savaşının ne kadar derin olduğunu gösterdi. Konu olarak güzel bu kitabı anlatım olarak biraz yadırgadım. Duygu ve betimleme ağırlıklı, kurgusu içinde kaybolmuş bir anlatı gibiydi. Yazarın ilk romanı olduğunu düşünüyorum. Ağıtların Tanrısı isimli kitabı da anlatı tarzında ve daha önce yayınlandığı için onun izlerini görmek epeyce mümkün. Velhasılı kelam Miran'ın anlattıkları beni yorsa da çokça üzülsem de kitabı beğenmediğimi söyleyemem. Okurken beni yordu ama sonunda ben de Miran gibi rahatladım. Hatta sınıfta bitirmemiş olsaydım rahatça gözyaşı dökebilirdim. Anlatı türüne yatkınsanız, kurguya çok takılmayıp duygularla ve betimlemelerle ilgileniyorsanız tavsiye ederim. Oldukça güzel alıntılar vardı kitapta. Herkese mutlu hafta sonları diliyorum.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.