Kör mü baykuş?
Kör mü baykuş? Hayır, kör değil. Sadece çok görmüş, çok ağlamış. Gözleri bu dünyanın ağırlığını taşıyamayacak kadar dolmuş; akı ve yaşı birbirine karışmış. Çünkü bazı gözler gördüğünü silemez, bazı ruhlar bu dünyanın acısına mesafe koyamaz. Baykuş, gecenin sahibi değil; karanlığın içinde kalmaya mecbur bırakılmış bir tanık gibi.
Bu kitap bir hikâye anlatmıyor aslında, bir yaranın nasıl derinleştiğini gösteriyor. Her cümle biraz daha içeri işliyor; insan okurken sadece anlamıyor, hissediyor. Hatta bir noktadan sonra hissetmek bile yetmiyor, o acıyı taşımaya başlıyorsun. Okurken sürekli şunu düşündüm: Bir insan ne kadar acıya dayanabilir? Ne kadar kırıldıktan sonra hâlâ ayakta sayılır?
Buradaki acı tek başına hayatın yükü değil. Asıl ağır olan, o yükün üzerine insanların da eklenmesi. İnsan, hayattan gelen darbelerle değil çoğu zaman, diğer insanların bıraktığı izlerle tükeniyor. Bu kitap da tam olarak bunu anlatıyor: Yavaş yavaş kendinden vazgeçen, varlığını sessizce silen bir insanı.
Daha önce de okumuştum bu kitabı. Ama insan değiştikçe okudukları da değişiyor. Eskiden fark ettiğim şeyleri şimdi daha derinden hissediyorum. Çünkü büyüdükçe acı da büyüyor, daha karmaşık, daha tanıdık bir hâl alıyor. İkinci okuyuşumda kitabı sadece okumadım, içine çekildim.
Yağmur altında okumak ise bambaşkaydı. Sanki gökyüzü de bu hikâyeye eşlik ediyordu. Her damla, içimdeki duyguları biraz daha ağırlaştırdı. O acı, sessizce içime aktı ve kaldı.
Bu kitabı bitirdiğimde elimde bir hikâye kalmadı. İçimde bir his kaldı. Ve o his kolay kolay geçecek gibi değil.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.