Bahçıvan ve Ölüm benim için okuması kolay bir kitap olmadı, aksine yer yer gerçekten zorlandım. Başlarken bu kadar zorlanacağımı düşünmemiştim ama sayfalar ilerledikçe insanın içine yavaş yavaş oturuyor. Bu yüzden de kitaba sık sık ara vererek devam ettim.
Yazar Georgi Gospodinov çok sade bir dil kullanıyor, ama o sadeliğin altında inanılmaz derin bir duygu var. Öyle süslü cümleler yok, abartı yok ama öyle betimlemeler var ki o sahne insanın gözünde canlanıyor ve boğazı düğümleniyor.
Aslında bu kitap bir romandan ziyade bir yas anlatısı. Babasının ölümü üzerinden ilerliyor ama mesele sadece bir kayıp değil, o kaybın insana neler yaşattığı, insanı nasıl değiştirdiği. Kitapta beni en çok etkileyen şey, ölümün bir anlık bir olay gibi değil de, zamanla yavaş yavaş hayatın içine yayılmasıydı. Birinin yokluğuna alışmaya çalışmak , hayatın ne olursa olsun devam etmesi ve senin içindeki boşluğun hep orada kalması... Bunlar çok gerçek ve tanıdık hisler.
Ama bu kitap herkese önerebileceğim bir kitap değil. Çünkü duygusal olarak ağır ve herkesin o an hazır olacağı bir kitap olmayabilir..
Kısacası bu kitap bana 'iyi bir kitap'tan çok daha fazlası gibi geldi. Daha çok derin bir his, bir deneyim gibi diyebilirim. Bitince de hemen öyle kapanmıyor, insanın içinde bir yerlerde kalıyor...
·
162 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.