Cécile Pin, 1970'lerin sonunda Vietnam'dan kaçarken ailelerini kaybeden ve İngiltere'de yeni bir hayat kurmaya çalışan üç kardeşin (Anh, Minh ve Thanh) hikayesini anlatıyor. Anne ve babalarının denizde hayatını kaybetmesiyle, henüz bir çocuk olan Anh, yas tutmaya vakit bulamadan kardeşlerinin hem annesi hem babası hem de koruyucusu olmak zorunda kalıyor. Hong Kong'daki derme çatma kamplardan Londra'nın soğuk ve yabancı sokaklarına uzanan bu yolculukta, kardeşler sadece hayatta kalma mücadelesi vermiyor; aynı zamanda ölen aile fertlerinin gezgin ruhları ve toplumun mültecilere karşı takındığı ikiyüzlü tavırla da başa çıkmaya çalışıyorlar.
Kitabı anlamak açısından Vietnam Savaşı'na da kısaca değinmenin güzel olacağını düşünüyorum:
Vietnam Savaşı (1955-1975), Soğuk Savaş döneminde komünist Kuzey Vietnam ile ABD destekli antikomünist Güney Vietnam arasında gerçekleşen, ideolojik temelli ve son derece kanlı bir çatışmadır. ABD'nin komünizmin Güneydoğu Asya'ya yayılmasını engelleme stratejisiyle müdahil olduğu bu savaş, modern askeri teknolojinin karşısında Vietkong gerillalarının tünel ağları ve orman taktikleriyle direndiği yıpratıcı bir sürece dönüşmüştür. Geniş çaplı sivil kayıplar, Agent Orange gibi kimyasal silahların kullanımı ve tarihin ilk televizyon savaşı olması sebebiyle dünya genelinde devasa bir savaş karşıtı protesto dalgası yaratmıştır. 1973'te ABD birliklerinin çekilmesi ve 1975'te Saygon'un düşmesiyle sona eren süreç, Vietnam'ın komünist yönetim altında birleşmesi ve ABD'nin askeri tarihindeki en büyük travmalardan birini yaşamasıyla sonuçlanmıştır.
Genel yorumlamak gerekirse bu kitap, sadece bir göç hikayesi değil; aynı zamanda çalınmış bir çocukluğun ve zorunlu bir büyümenin trajedisiydi. Fakat en üzücü noktalardan birisi bir çocuğun kendi yasından vazgeçmek zorunda kalışıydı ve uzaktan izlenen savaş mağdurlarına üzülmek kolaydır; ancak o mağdurlar kapı komşusu olduğunda değişen tavırlar, kitabın en sert eleştirisini oluşturuyordu. Bu durum, vatan kavramının sadece bir toprak parçası değil, bir kabul görme alanı olduğunu hatırlatıyor.
Gazete kupürleri ve belgelerin kurguyla harmanlanması, hikayenin sadece bir masal değil, yaşanmış bir insanlık dramının detaylandırılmış bir kanıtı olduğunu vurguluyor.
Gezgin Ruhlar, zorunda kalındığında kurulan yuvaların burukluğunu ve bir insanın sevdikleri için kendi benliğinden ne kadar feragat edebileceğini gösteren, gerçekçi bir kitaptı.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.