Müzeyyen
@muzeyyenn__
okur bir öğretmen
öğretmen
41 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Genç, idealist ve haksızlığa boyun eğmeyen bir makine işçisi olan Etienne Lantier, işsiz kaldığı bir dönemde Montsou’daki Voreux maden ocağına gelir. Burada, yeraltının karanlığında, insanlık dışı şartlarda, açlık sınırında çalışan madencilerin dramına tanıklık eder. Maheu ailesi başta olmak üzere maden işçilerinin sefaleti, Etienne’in içindeki adalet duygusunu ve güçlü liderlik potansiyelini harekete geçirir. Çevresindekileri etkileme yeteneği sayesinde işçileri örgütler ve büyük bir grevin fitilini ateşler.
Ancak bu direniş, sadece açlıkla değil, sistemin acımasız duvarlarıyla da çarpışır. Kitabın en büyük kırılma noktasında, burjuvaziyi koruyan askerler işçilerin üzerine ateş açar; aralarında çocukların ve Maheu’nun da bulunduğu trajik ölümler yaşanır. Bu büyük yıkım, grevin başarısızlıkla sonuçlanmasına ve işçilerin boyun eğerek yeniden yerin altına dönmesine sebep olur.
Her şeyin yerle bir olduğu, kaybedilmişlik hissinin ve buhranlı havanın zirveye ulaştığı bu trajik atmosferin sonunda Etienne, Montsou’dan ayrılır.
Etienne tüm hatalarına, hırslarına ve içindeki öfkeye rağmen başarılı ve güçlü bir ruhtu. Çünkü o, Montsou madencilerine sadece grev yapmayı değil, insan gibi yaşamayı talep etme hakkını öğretti. Bilincin uyanışı, somut bir zaferden çok daha kalıcıdır.
Askerlerin ateş açtığı, çocukların ve Maheu gibi direnişçilerin öldüğü o kırılma anıydı. Kitap fazlasıyla boğucu ve daraltıcıydı. Zola, okuyucuya konforlu bir alan bırakmadı; madenin karanlığı, açlığın kokusu ve çaresizlik insanın üzerine çöktü. Ve bu buhran esere muazzam bir gerçeklik hissi katıyor.
Tarihin ve sömürünün bir döngüden ibaret olması. Zola, 19. yüzyıl maden işçilerini anlatırken aslında insanlığın değişmeyen makus talihini, iyinin ve kötünün birbirini takip eden o ezeli döngüsünü
Reklam
Derz, tek bir romandan ziyade Hakan Günday’ın yıllar içinde çeşitli dergilerde (OT dergisi gibi) ve Anakara Seyir Defteri adlı fanzinde yayımlanmış 34 farklı öykü ve metninden oluşan bir derleme hikaye kitabı.
Kitap, hayatın ve toplumun çatlaklarını dolduran o derz maddesi gibi, farklı zamanlarda yazılmış metinleri bir araya getiren kolaj bir yapıya sahip. Her öykü farklı bir karakteri, farklı bir suçu ya da absürt bir toplumsal durumu merkezine alıyor.
Kitaptaki birçok kısa metin; adalet sistemini, medyanın ikiyüzlülüğünü, popüler kültürü ve ülkenin yakın tarihindeki absürt/karanlık olayları tiye alan, sert siyasi eleştiriler barındırıyor.
Kitap genel olarak vicdan, suç, delilik, sistem eleştirisi ve insan ilişkilerindeki o kopukluklar üzerine kurulu bağımsız parçalardan oluşuyor. Tek bir çizgide gitmediği için de her hikayede Hakan Günday’ın farklı bir dönemine ve farklı bir anlatı deneyimine şahit oluyoruz.
Onurlu bir yok oluş...1000Kitap
Nihal Atsız’ın Ruh Adam’ı sıradan bir roman değil, Türk edebiyatında eşine az rastlanan, psikolojik derinliğiyle sembolizmi, mitolojiyi ve doğaüstü ögeleri harmanlayan bir eser. İç içe geçmiş o kadar çok katman var ki, düz bir okumayla kitabın hakkını vermek imkansız. Biraz inceleme yapmaya çalışacağım ama ne kadar başarılı olurum bilmiyorum.
İlk olarak Yüzbaşı Burkay ve Selim Pusat bağı üzerinden başlayalım.
Atsız, romanın başında Kamlançuka efsanesini anlatarak bize "Bu hikaye bir döngünün hikayesidir" mesajını veriyor.
Burkay, rütbeli bir askerken bir kadına duyduğu aşk yüzünden görevini, vatanını ve askeri disiplinini unuttu. Sonunda hem çıldırdı hem de ruhu lanetlendi. Yüzyıllar sonra Selim Pusat da aynı sınavdan geçiyor. Romanda askeri değerler ve dünyevi gerçeklikler mutlak doğrulardır. Aşk ise bu sarsılmaz düzeni bozan, insanı görevinden saptıran ve nihayetinde mahveden bir virüs, doğaüstü bir sapma gibi konumlandırılıyor. Pusat ne zaman ki o gizemli aşka (Güntülü'ye) doğru çekilmeye başlıyor, dünyevi gerçeklikle bağı o an kopuyor.
Şeref karakteri ise Selim Pusat’ın şeref, onur ve gurur duygularının bir yansıması ve sembolüydü. Dikkat ederseniz Şeref, Pusat'ın hayatında her şey tepetaklak olduktan sonra, o askeri kimliğini ve onurunu kaybettiği trajik süreçte aniden beliriyor. Pusat, maruz kaldığı haksızlığı ve onursuzlaştırılma çabasını hazmedemedikçe, içindeki o yaralı gurur Şeref karakteri olarak somutlaşıyor adeta. Bu durum, tam bir trajik deliliğin başlangıcı. Çünkü bir insan idealleriyle yaşar; Pusat'ın elinden askerliği ve üniforması yani şerefi alındığında, geriye kalan boşluğu zihni bu şekilde doldurmaya başlıyor.
Biraz da kadın karakterlere bakacak olursak:
Ayşe, Pusat’ın dünyevi, gerçekçi, toprağa basan ve toplumsal normlara uyan yanını