Ben Firuze Akın. İşlemediği suçun cezasını çeken o kadınım.
#kitapyorumu
Dilan Durmaz kalemini Serçeyi Öldürmek serisiyle tanıdım. Efsun ve Fetih'in yeri bende çok başkadır. Yazar karakterlerin yaşadığı duyguları size hissettiriyor. Onlarla ağlıyor, gülüyor, mutlu oluyorsunuz. İşte Üzüm Buğusu'da böyle bir kitaptı.
Firuze Akın için annesinden ve babasından önce gelirdi Ali Ecevit. Kimse ona bir şey yaptıramadığında, hastalığında ilaçlarını içmediğinde evin yardımcısının oğlu Ali Ecevit çağrılırdı. Onun sözü Firuze için yeterliydi.
O gün Firuze'nin en mutlu günüydü. Her yer süslenmiş, doğum günü pastası yapılmıştı. Mutlu gün Firuze ve Ali Ecevit'in hayatını tepe taklak etti.
Ali Ecevit ve ailesinin hayatını mahvettiler. Sayfalar ilerledikçe babası, annesi ve küçük kardeşinin yaşadıklarını okumak çok zordu. Bunları yaşatanlar hayatlarına nasıl devam ediyorlar anlayamadım.
Firuze ünlü bir ressam olmuştu ama mutsuz kendi dünyasında yaşayan biriydi. Babasının görüşlerine karşı olan karşısında dik duran biriydi. Abisi en nefret ettiğim kişiydi. O kadar bencil, karaktersiz biriydi ki okurken sinir oldum.
Yıllar sonra Ali Ecevit yeniden bulan Firuze için asıl zorluk şimdi başlıyordu. Kaldırıldığını anlayan Firuze aynı küçüklüğünde olduğu gibi onun peşinden ayrılmıyordu. Ali Ecevit ise tek bir şey için yaşıyor onun için mücadele istiyordu. Firuze'yi istemediğini bazen direk bazen hareketleriyle söylüyordu. Onu ne kadar kırdığını bilsede böyle olması gerektiğini düşünüyordu.
Ecevit'in bu davranışları beni bile kırdı ama Firuze asla ondan vazgeçmedi.
Bu kitapta hüzün, acı, geçmişin yaraları iliklerinize kadar işliyor. Kolay okunan bir kitap değildi. Dram yönü fazla ve siz ne zaman mutlu bi an okuyacağım diyorsunuz. Umarım devam kitabında Ali Ecevit ve Firuze mutluluğu bulur.
·
175 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.