Hayret makamında okuduğum bir kitap oldu İnsanın Acayip Kısa Tarihi. Güray Süngü'nün kaleminden çıktığı için zaten güzel bir şeyler bekliyordum. Ama 136 sayfalık bir serüven boyunca kah şaşırıp kah kahkaha atmak... farklı bir deneyim oldu. Aslında "kendini bil" temalı bir novella. Bunun yanında yan çatışmalarla modern -sanan-insan eleştirisi de çıtır çerez olmuş. Kitap bittiğinde aklımda Fuzuli'den:
Aşk imiş her ne var alemde
İlim bir kıyl ü kal imiş ancak
beyti geliverdi. Kitapta sorulan sorulardan mülhem: Ya normal olduğumuzu sanıyorsak ve normal olduğumuzu sanarken asıl normal olan insanları deli varsayıyorsak, o zaman nice olur halimiz? Güray Süngü hep yazsın efendim. Çünkü kalemi o kadar kuvvetli ki Bilinmeyen Adanın Öyküsü, Simyacı vs. bu hakikati gösteren parmağın çap olarak da lezzet olarak da yanından geçemiyor maalesef.