Bazı kitaplar insanın içini sessizce parçalar… Sakar da tam olarak böyle bir kitap. Gürültülü bir dram değil, aksine sessiz, derin ve rahatsız edici bir gerçeklik sunuyor.
Kitap, küçük bir çocuğun yaşadığı ihmal ve şiddeti farklı bakış açılarıyla anlatırken insanın içini sızlatıyor. En acısı da şu: herkes bir şeylerin yanlış olduğunu fark ediyor ama kimse gerçekten müdahale etmiyor. İşte tam burada insanın içine işleyen o duygu ortaya çıkıyor…
“Hiçbir şeyin yolunda gitmediği apaçıkken, ‘Her şey yolunda’ demeye çalışan o yorgun yüz…”
Bu cümle, kitabın ruhunu özetliyor. Görmezden gelinen acılar, üstü örtülen gerçekler ve konuşulmayan travmalar… Çocuğun yaşadığı çaresizlik kadar, yetişkinlerin suskunluğu da insanı derinden etkiliyor.
Yazarın dili sade ama vurucu. Abartıya kaçmadan, olduğu gibi anlatıyor ve belki de bu yüzden daha sarsıcı oluyor. Okurken sadece üzülmüyorsun, aynı zamanda öfkeleniyorsun… Çünkü bu hikaye kurgu gibi dursa da, aslında hayatın içinden.
Sakar, bittikten sonra da insanın zihninde kalmaya devam eden, rahatsız eden ama mutlaka okunması gereken bir kitap. Çünkü bazı gerçekler görmezden gelindikçe daha da ağırlaşıyor.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.