Gökyüzünde Nehirler Var, okurken bana sanki iki ayrı dünyanın arasında yürüyormuşum hissi verdi: biri çok tanıdık, insanın içini yoklayan o duygusal derinlik; diğeri ise zamandan ve mekândan taşan, neredeyse masalsı bir anlatı. Elif Şafak’ın dili yine çok akışkan ve şiirsel ama bu kez hikâyenin kendisinden çok, atmosferi ve verdiği hisler ön planda gibi hissettim.
Kitap boyunca su metaforu —akış, hafıza, geçmişin izleri— sürekli kendini hatırlatıyor. Karakterler sanki birbirlerinden kopuk gibi görünse de aslında görünmeyen bağlarla birbirlerine dokunuyorlar. Bu geçişler bazen çok etkileyici, bazen ise biraz kopuk hissettirebiliyor. Senin 10/7 vermen bence tam bu noktadan geliyor olabilir: hikâye çok güzel ama bazı yerlerde duygudan çok düşünceye ağırlık veriyor.
Benim için en güçlü tarafı, kitabın insanın iç dünyasına bıraktığı o yumuşak ama kalıcı etkiydi. Okurken altını çizmek istediğim çok cümle oldu ama bazı bölümlerde “biraz daha derinleşseydi” dediğim anlar da vardı. Özellikle karakterlerle kurulan bağ, bazı yerlerde çok güçlü, bazı yerlerde ise yüzeyde kalıyor gibi.
Genel olarak bu kitap, olaylardan çok hisleri anlatan bir roman. Eğer okur olarak biraz daha “hikâye sürüklesin beni” beklentisi varsa, yer yer eksik kalabilir. Ama durup düşünmeyi, cümlelerin içinde kaybolmayı seven biri için oldukça tatmin edici bir deneyim.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.