Madame Pylinska ve Chopin’in Sırrı, Eric-Emmanuel Schmitt’in o kendine has naif ama derin anlatımıyla insanın ruhuna dokunan, ince ince işleyen bir metin. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim şey tam olarak şuydu: bazı şeyler anlatılmaz, sadece hissedilir… ve bu kitap tam da bunu yapıyor.
Öncelikle bu kitabı bir “müzik kitabı” olarak görmek bence eksik olur. Evet, merkezinde Frédéric Chopin var, piyano var, notalar var… ama aslında anlatılan şey sanatın ötesinde; sabır, disiplin, kendini keşfetme ve en önemlisi “duyabilmek.” Çünkü Madame Pylinska’nın öğrencisine öğretmeye çalıştığı şey sadece piyano çalmak değil, hayatı doğru yerden dinlemek.
Madame Pylinska karakteri o kadar sıradışı ve etkileyici ki… İlk başta garip, hatta biraz sert ve anlaşılmaz geliyor. Ama sayfalar ilerledikçe fark ediyorsun ki onun yöntemleri aslında çok derin bir felsefeye dayanıyor. Çimenlerin üzerinde yürütmesi, suyun sesini dinletmesi, uzun süre tek bir nota üzerinde durması… Bunların hepsi aslında bir amaca hizmet ediyor: insanın içindeki gürültüyü susturmak. Çünkü Chopin’i çalabilmek için önce kendini duyman gerekiyor.
Kitapta en çok hoşuma giden şeylerden biri de Schmitt’in sade ama etkileyici dili oldu. Büyük cümleler kurmadan, süslü anlatımlara girmeden, küçücük detaylarla çok büyük duygular yaratabiliyor. Okurken sık sık durup düşündüm. Hatta bazı cümleleri tekrar tekrar okudum. Çünkü kitap sadece okunacak bir şey değil, sindirilecek bir deneyim gibi.
Bir diğer etkileyici nokta da şu: Bu kitap aslında başarının bildiğimiz tanımını sorguluyor. Hızlı olmak, hemen öğrenmek, çabuk sonuç almak… Bunların hiçbirinin gerçekten önemli olmadığını çok zarif bir şekilde anlatıyor. Günümüzün “hemen olsun” dünyasında böyle bir hikâye okumak gerçekten iyi geliyor insana. Yavaşlamayı, beklemeyi ve sürecin içinde kaybolmayı hatırlatıyor.
Ayrıca kitap boyunca Chopin’in müziğine karşı içimde ayrı bir merak ve hayranlık oluştu. Sanki sadece bir besteci değil de, duyguların diliyle konuşan bir rehber gibi anlatılıyor. Bu yüzden kitap bittikten sonra Chopin dinlemek bambaşka bir deneyime dönüşüyor.
Kısacası bu kitap; müzikle ilgilenip ilgilenmemenizin hiç önemli olmadığı, herkesin kendinden bir şey bulabileceği bir hikâye. İçsel yolculuk, sabır, duyarlılık ve sanatın insan ruhundaki yeri üzerine çok zarif bir anlatı. Bitirdiğinizde büyük bir olay örgüsü ya da çarpıcı bir son beklemeyin… ama kalbinizde kalan o sakin, derin his uzun süre sizinle kalıyor.
Benim için bu kitap, “yavaşlamayı” ve “gerçekten hissetmeyi” hatırlatan çok özel bir okuma oldu. Eğer siz de biraz durmak, kendinizi dinlemek ve hayatın sesini daha net duymak istiyorsanız, kesinlikle okunması gereken bir kitap.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.