Eskiden pek fazla Türk edebiyatı okuyan bir insan değildim. Sanırım içine dalmam için biraz teşvik edilmem gerekiyordu. Bu kitabı da, daha fazla Türk edebiyatı okumama vesile olan yakın arkadaşım sayesinde okumuş oldum.
Tarık Tufan'ın okuduğum ilk kitabı oldu Hayal Meyal. Okuduğuma da çok mutlu oldum. Hatta kaleminin ve duyguları aktarış biçiminin bu denli akıcı ve güzel olduğunu daha önce duymuş olsaydım çok daha erken okurdum.
Bu kitaba dair en çok sevdiğim şey, ara ara kurguyu bölen ama anlamlı bir şekilde tüm kurguyu tamamlayan o iç monolog (ya da şiir diyebiliriz?) tarzı kısa yazılardı. Keşke bu tarz yazılardan oluşan bir kitabı olsa diye pek çok kez geçirdim içimden (varsa lütfen beni bilgilendirin).
Kitabı ve kurguyu genel olarak sevdim. Bitirdiğim ilk an “Bu nasıl son?” diye sinirlendiğimi söylemeliyim çünkü tüm kurgu iki sayfada tepetaklak oldu ve okurken buna dair en ufak bir şey sezmediğimi düşünüyordum. Yine de üzerine biraz düşünüp özellikle ilk bölüme ve bayılarak okuduğum o kısa kısımlara tekrar dönüp düşündüğümde aslında bize çok fazla ipucu verdiğini fark ettim. Bu yüzden, eğer kitaba ilk defa başlayacaklar varsa, kitap bittiğinde üzerine iyice düşünmelerinin iyi olacağını söylemek istiyorum. Normal bir şekilde okuyup sindirin ve bittiğinde hemen rafa kaldırıp yolunuza devam etmek yerine üzerine biraz düşünün. Okurken fark etmediğiniz çok fazla şeyi fark edeceksiniz. Yine de net bir sonuca ulaşılabilir mi, tartışılır.
İyi okumalar diliyorum.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.