Boşanmış Kadın – Hüseyin Rahmi Gürpınar
Boşanmış Kadın, sadece bir kadının hikâyesi değil; toplumun kadına bakışını, özellikle de “boşanmış” bir kadına yüklediği anlamları sorgulayan bir roman. Hüseyin Rahmi bu kitapta yine mizahı kullanıyor ama bu mizahın altında oldukça ciddi bir eleştiri var.
Roman boyunca en çok dikkatimi çeken şey, insanların kadını sürekli bir kalıba sokma çabası oldu. Kadın ya “iyi” olmalı ya da “kötü” diye etiketlenmeli gibi bir bakış var. Arada kalmasına, kendi gibi olmasına neredeyse hiç alan tanınmıyor. Bu da hikâyeyi sadece bireysel bir mesele olmaktan çıkarıp toplumsal bir eleştiriye dönüştürüyor.
Karakterler yer yer abartılı gibi görünse de aslında bu abartı, anlatılan şeyin daha görünür olmasını sağlıyor. Özellikle dedikodu, yargılama ve insanların başkalarının hayatına karışma hâli oldukça tanıdık geldi. Okurken bazı yerlerde gülümsedim ama o gülüşün altında ciddi bir rahatsızlık da vardı.
Dil her zamanki gibi akıcı ve canlı. Hüseyin Rahmi’nin anlatımında bir doğallık var; sanki bir mahallede oturmuş da bu hikâyeyi dinliyormuşsun gibi. Ama bu samimiyet, anlatılanların ağırlığını hafifletmiyor.
Boşanmış Kadın, bana şunu düşündürdü: Toplum, özellikle kadın söz konusu olduğunda, anlamaktan çok yargılamayı tercih ediyor. Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen bu bakış açısının hâlâ değişmemiş olması da kitabı daha çarpıcı kılıyor.
·
708 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.