‘ Aklı başında bir adamın sözünü etmekten en çok zevk alacağı konu nedir, bilir misiniz?
Yanıt: yine kendisi…
Öyleyse ben de kendimden söz edeyim biraz.’
Dostoyeski, yeraltından notlar,S.44(iletişim yayınları)
Yalın bir hakikat, derin bir anlayış farkını ortaya koyuyor bu cümlede. Bu topraklarda kendinden bahsetmek küstahlık ve kibrin konusu haline gelmişken, batılı toplumlarda bireyselleşmenin habercisidir. Belki bu yüzden bizde Pessoa gibi tamamen yerel ve kendine ait sıradan bir yazar ‘ büyük adam’ olamıyor.
Ne var Allah aşkına Pessoa gibi yazamayacak?
Portekiz’de canı sıkılan bir adamın açık ve güzel iç sayıklamaları…
Böyle sayıklamalar biz de utancın ürünüdür. Kendinden bahsetmeyi sevmez bizim kültürümüz…
Altında yatan ilke ne olursa olsun; yazan birinin yazma cesaretini kıracak yakınları elbette bulunur ve yaptığı işi gizli saklı sanki bir ayıpmışcısına yapar.
Belki bir süre sonra bu utanca alet olmamak için yazmayı bile bırakır.
Kendim de yıllardır not tutarım. İlk zamanlar yazarken gizli bir utanç içinde kimsenin fark etmeyeceği şekilde gizli saklı yazardım. Sanki birileri okursa karşısında çırılçıplak kalacakmışım gibi.
Sonra bunun manasız olduğunu anladım. Okurlarsa okusunlar. Hatta bilakis okusunlar da arkadaşlarını dahi tanısınlar.
Çünkü Dostoyevski’nin dediği gibi aklı başında insan kendini mesele edinir ve kendini yazar.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.