"Herkes yaşamak telaşıyla yanındakini unuttu."Duygu ve Düşünce
"Benim Rüyalarım Hep Çıkar" 
Esra Kahya'nın ilk öykü kitabı olmasına rağmen "İlk" gibi hissetmediğim, daha en başından akıcı bir dil ve güçlü kalemi ile karşıladı beni. Kitabı iki günde okudum. Samimi olmam gerekirse kitapta bulunan 12 adet öykü sadece anlatılmıyor, aynı zamanda yaşıyor.
Her öyküye başladığımda ilk cümleden o öyküye yakalandım. Bazı zamanlar bir karakterin sessizliği, bazen bir cümlede saklı olan o kırılma ev sahipliği yaptı bana. Ama sonuç olarak genel anlamda öykülerin içerisinde kaldığım bir okuma deneyimi oldu ve öykülerden kopuşu hiç yaşamadım. Bana göre öykülerin en etkileyici yönü adeta bir tema sepeti görevi görmesi. Her öykü ile başka bir dünyaya merhaba diyorsunuz, başka bir duyguya, başka bir yaraya... Sanki her öykü farklı uykuların rüyası gibi.
Eseri bitirseniz bile bazı bölümler aklınızdan çıkmaz çünkü hayatımızı idame ettirdiğimiz sürece karşılaşabileceğimiz, duyabileceğimiz, gözlemleyebileceğimiz vb. öykülerden meydana geliyor. Pembe'nin çamura bulanmış o yürüyüşü, Mercan'ın saçları, Ufak bir poster meselesi, Rambo ile adını aldığı nehrin Fırat'ın hikayesi, Saniye'nin bebeği Umay Ana'nın kucağında bırakması... Bunlar sadece öykülerin adresleri değil, insanın içinde kalan küçük ama derin izler diyebilirim. Bu izlerin kalıcı olması elbette Esra Kahya'nın okuru içine çeken bir iklim kurma ustalığıdır. Kelime kelime değil, duygu duygu bir evren kurmasıdır.
Yazar bizi sadece bir okuyucu olarak bırakmıyor, duygularımızdan yakalayarak öykülerin içerisine dahil ediyor. Kendimizi bir anda o dünyada buluyoruz. Sanki bir müzik bestecisinin önünde oturuyoruz, her nota kelimeyle birlikte ruhumuza işleniyor. Ve öykü sona erdiğinde, ortaya çıkan melodi hem tanıdık hem de daha önce hiç duymadığımız bir ezgi gibi çalıyor.
Esra Kahya'nın ilk öykü kitabı olmasına rağmen "İlk" gibi hissetmediğim, daha en başından akıcı bir dil ve güçlü kalemi ile karşıladı beni. Kitabı iki günde okudum. Samimi olmam gerekirse kitapta bulunan 12 adet öykü sadece anlatılmıyor, aynı zamanda yaşıyor.
Her öyküye başladığımda ilk cümleden o öyküye yakalandım. Bazı zamanlar bir karakterin sessizliği, bazen bir cümlede saklı olan o kırılma ev sahipliği yaptı bana. Ama sonuç olarak genel anlamda öykülerin içerisinde kaldığım bir okuma deneyimi oldu ve öykülerden kopuşu hiç yaşamadım. Bana göre öykülerin en etkileyici yönü adeta bir tema sepeti görevi görmesi. Her öykü ile başka bir dünyaya merhaba diyorsunuz, başka bir duyguya, başka bir yaraya... Sanki her öykü farklı uykuların rüyası gibi.
Eseri bitirseniz bile bazı bölümler aklınızdan çıkmaz çünkü hayatımızı idame ettirdiğimiz sürece karşılaşabileceğimiz, duyabileceğimiz, gözlemleyebileceğimiz vb. öykülerden meydana geliyor. Pembe'nin çamura bulanmış o yürüyüşü, Mercan'ın saçları, Ufak bir poster meselesi, Rambo ile adını aldığı nehrin Fırat'ın hikayesi, Saniye'nin bebeği Umay Ana'nın kucağında bırakması... Bunlar sadece öykülerin adresleri değil, insanın içinde kalan küçük ama derin izler diyebilirim. Bu izlerin kalıcı olması elbette Esra Kahya'nın okuru içine çeken bir iklim kurma ustalığıdır. Kelime kelime değil, duygu duygu bir evren kurmasıdır.
Yazar bizi sadece bir okuyucu olarak bırakmıyor, duygularımızdan yakalayarak öykülerin içerisine dahil ediyor. Kendimizi bir anda o dünyada buluyoruz. Sanki bir müzik bestecisinin önünde oturuyoruz, her nota kelimeyle birlikte ruhumuza işleniyor. Ve öykü sona erdiğinde, ortaya çıkan melodi hem tanıdık hem de daha önce hiç duymadığımız bir ezgi gibi çalıyor.·
119 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
