Herkese merhabalar
Bugün sizlere kalemini her satırda hissettiğim sevgili Serap Tiryaki’nin “Ağaç İncir Kuşu” ile geldim. “Camlı Teras” serisinin ikinci kitabı… Bazı hikâyeler vardır; bittiği yerden değil, bıraktığı duygudan devam eder. İşte tam olarak öyle bir kitap.
Bu kez olayların peşinden gitmekten çok, karakterlerin içlerinde sakladıklarıyla yüzleşiyoruz. Başkomiser Ali’nin içindeki o dağınık sessizlik… Kaybın bıraktığı boşluk… Okurken olanlardan ziyade hissedilenleri taşıyorsunuz sayfalar boyunca.
Yazarın dili sade ama bir o kadar derin. Bazen bir cümlede durup kalıyorsunuz, bazen bir sokakta… Eski İstanbul’un içinden geçip Paris’in yalnızlığına karışıyorsunuz. Zaman kırılıyor, sahneler değişiyor; gelgelelim his hep aynı yerde kalıyor.
Hikâyede suç, gizem, çözülmesi gereken düğümler var… Lakin asıl mesele bunların ardında kalanlar. Söylenemeyenler, saklananlar, yarım kalanlar…
Ve yine altını çizmeden geçemediğim satırlar oldu. Hani bazı cümleler vardır, size ait değilken bile sizi anlatır… “Ağaç İncir Kuşu” işte tam da böyle cümlelerle dolu bir kitap.
Seriye başlayacak olanlara naçizane önerim, ilk kitaptan ilerlemeniz. Zira bu hikâye aceleye gelmiyor; sindikçe derinleşiyor.
Benim için bu kitap biraz hüzün, biraz suskunluk, biraz da kabullenişti. Okurken durduğum, düşündüğüm ama en çok da içimde bir yere dokunduğunu hissettiğim bir yolculuk oldu.
Kitapla kalın
··
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.