Amaçsızca yaşanmış bir hayat!
Uzun zamandır beni bu kadar etkileyen bir kitap okumamıştım. Ayfer Tunç’un kalemi o kadar güzel ve güçlü ki bu eserde. Olay örgüsü okuyucuyu sarıp sarmalıyor. Aziz bey ve Kürk Mantolu Madonna’daki Raif efendi birbirine benziyor bence. Sadece Aziz bey biraz daha hovarda. Kitap sadece bir insanın amaçsızca yaşadığı hayatı ele alıyor. Aziz bey ki kibirine mağlup olmuş, o gençliğinin elinde kalacağını sanmış, nasıl olsa beni seviyor diye, sırf bir kadını unutmak için evlendiği karısının onu hep seveceğini, kaybetmeyeceğini sanıp aldanmış bir kişi. Hayatında ne iş ne aşk anlamında bi gaye taşımamış, ömrünü ucuz meyhane köşelerinde harcamış bir kişi.
Kitapta en üzüldüğüm karakter Vuslat oldu. Aziz bey’i sevmiş, onun bir gün kendisini sever umudunu taşımış, mutsuz bir evlilikte kendisini heba etmiştir. Aziz bey ise Vuslat’ın değerini ölünce anlamış gideni geri getirememiştir. Ne derler bilirsiniz değer vaktinde güzeldir.
Aziz bey hayatın amacını biraz olsun anlamıştır ama iş işten geçmiştir. Ne o gençlik ne o heyecan elinde kalmıştır. Kitabın sonu beni derinden yaraladı. Aziz bey’in itilip kalkılması üzdü beni. Ah biraz amacın olsaydı Aziz bey ne güzel hayat yaşardın. Kitabı mutlaka okuyun derim sevgili okurlar. Sevgiyle saygıyla kalın…
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.