Tutunamayanlar, edebiyat tarihimiz açısından gerçekten önemli bir eser. Öncelikle hacmi ve ardından farklı anlatım biçimlerinin iç içe geçmesi, kitabı okuması zor bir metne dönüştürüyor. Günlükler, ansiklopedik parçalar, parodiler ve iç monologlar arasında gidip gelen bu yapı, okuru sürekli tetikte olmaya zorluyor.
Ben bu eseri dinleyerek bitirdim. Elbette sesli kitap deneyimi, metnin bazı inceliklerini ve dil oyunlarını eksiltebiliyor. Ancak bu tür zor metinlerde, en azından eserin ne anlattığını kavramak isteyenler için bir kapı aralıyor.
Metni derinlemesine analiz edecek kadar anladığımı söyleyemem. Yine de “hayata tutunamayanlar”ın dünyasına bir ölçüde aşinalık kazandım. Selim’in parçalanmış iç dünyası, Turgut’un arayışı ve diğer karakterlerin varoluş sancıları, okurda iz bırakan bir bütün oluşturuyor.
Özellikle belirtmek gerekir ki, böyle bir eser yazmak, yazarlığın sınırlarını zorlayan, hatta yer yer “delilik” olarak adlandırılabilecek bir cesaret gerektirir. Oğuz Atay, bu romanla yalnızca bir hikâye anlatmaz; aynı zamanda dilin, anlatının ve roman formunun sınırlarını da sorgular.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.