“Şimdi görüyorum ki, Norma bizim bahçemizde bir çiçek gibi açtığında, ben yabani bir ot olmuştum. Sadece kimsenin beni görmediği köşelerde ve karanlık yerlerde yaşamama izin verilecekti.”
Kitabı bitiren neredeyse herkesin ilk söylediği şey aşırı etkilendiği ve dakikalarca ağladığı oluyor.Ben etkilendim mi?Evet.Özellikle Charlie’nin çocukluğunun anlatıldığı kısımlarda.Bitirince hüngür hüngür ağladım mı?Hayır.Sebebini sormayın ben de bilmiyorum.Belki de kova burcu olmanın bi laneti bu :)
Kitap bilim-kurgu olarak geçiyor ama gözünüzü korkutmasın içi öyle çok fazla akademik kelimelerle dolu değil.O yüzden bu türle tanışmak isteyenler bence rahatlıkla okuyabilir.Çok akıcı.Duygusal yönünün ağır olduğunu da söylemeliyim.Kötü bi dönemden geçiyorsanız elinize almamanız gereken kitaplardan biri.
Ana karakter gerçekten çok iyi yazılmış, kendinizi onun yerine koymamanız mümkün değil.Yazar bu konuda çok başarılı.Mesela ilk 40 sayfa imla hataları ile dolu çünkü Charlie o günleri yazarken hala 5 yaşındaki bi çocuğun zekasına sahip.Hatta ilk sayfayı görünce basım hatası sandım.Sonra yazılar düzeldikçe kendinizi hikayenin ne kadar da içinde hissettiğinizi fark ediyorsunuz.Charlie’ni zekası ilerledikçe çocukluğunu hatırlamaya başlıyor ve o kısımları okumak gerçekten çok üzücüydü.Çünkü hayatı boyunca istediği tek şey herkes gibi akıllı olmak ve yakınları tarafından sevilmekti.Tıpkı hepimizin istediği gibi.Ama maalesef bu dileği bazı sonuçlara neden oluyor.Ve hiçbir şeyin beklediği gibi olmadığını zamanla görüyor.Her sayfayı okurken zihninden geçen o soruya bi yanıt bulmaya çalışıyorsunuz.Her şeyi bilmek bir lütuf mu yoksa bir lanet mi?Hangisi mutluluğun kapısını açar?
Beklentimin biraz altında kalmış olsa da (herkesin dilinde olunca ister istemez insan çıtayı yükseltiyor maalesef) güzel bi kitaptı diyebilirim.Forrest Gump ve Limitless karışımı bi kurgu ilginizi çekiyorsa düşünmeden okuyun.Tavsiye ederim.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.