" Ama her şeye rağmen bir getto ne kadar homojen ve eksiksiz olursa o kadar güzeldir." (s.465)
Proust, serinin dördüncü kitabında okuyucuyu " dışlanmışların" tarafına götürür. Dreyfus Davasi'yla devam eden ikiliğe bu defa da eşcinsel/ homofobik taraftarları eklenir. Kitabı okuyanlar bilir sosyetede " salon" sahibi bir aile olmak o camiaya kabul görmek demektir. Dolayısıyla Verdurin ailesinin müritleri bu bölümde epey artmıştır.
Dreyfus Davasi, önceleri sadece siyasi iken bu bölümde toplumsal bir konu haline gelir. Guermantes Prensi de dahil olmak üzere sosyete Dreyfus'u haklı görmeye başlar. Proust burada bir zamanlar ötelenmiş kesimi artık su yüzeyine çıkarmak ister.
Swann- Odette aşkına bir nazire olarak Anlatıcı - Albertine aşkı ilave edilir. İlave edilir diyorum, çünkü okurken aynı senaryo tekrar yaşanacak hissiyatı uyandirsa da yazar sürpriz bir son koymayı ihmal etmemiş.
Olaylar bir tren yolculuğuyla anlatılırken sosyetenin birçok kesimi trene biner ve böylece mekan, sosyete hayatının dekoru haline gelir.
Serinin dördüncü kitabına geldiyseniz siz de bir Proustsever olmuşsunuz demektir.
·
213 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.