Siyah Kalem
Siyah kalem ilk kitabım 2 kitabında yakında çıkacak Umarım alır okursunuz
Sayfa 85 - https://www.harmoniayayinevi.com/product-page/siyah-kalem-mira%C3%A7-nur?fbclid=PAT01DUARCGGBleHRuA2FlbQIxMABzcnRjBmFwcF9pZA81NjcwNjczNDMzNTI0MjcAAafVAkLsOps9bIo4byK990uHMzOhNGu6pUArU7EgN80gXIX_2_mmIajTAFEQpw_aem_b0TokDnl5VcXrP4Ehq7SHg·Kitabı okuyacak
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Nazmiye
Gönderi Sahibi
Siyah Kalemden Bir Hikâye
Yazan: Nazmiye Yılmaz
Adliyenin kapısından içeri adım attığında, kadının kalbi göğsüne sığmıyordu. Elinde tuttuğu dilekçe, sadece birkaç sayfa kâğıt değildi; susturulmuş bir hayatın, içine atılmış çığlıkların, görmezden gelinmiş acıların yüküydü.
Koridorlar soğuktu. Duvarlar sessizdi. Ama o sessizlik, bağıran gerçeklerle doluydu.
Kadın derin bir nefes aldı.
“Bugün konuşacağım,” dedi içinden.
“Bugün susmayacağım.”
Hakimin kapısına doğru yürürken, yan odada bir kalabalık dikkatini çekti. İçeriye baktı. Orada bir avukat vardı… ama farklıydı. Gözleri görmüyordu. Yanında genç bir yardımcı, onun koluna hafifçe dokunarak yön veriyordu.
Kadın bir an durdu.
“Görmeyen biri… nasıl bu kadar güçlü durabilir?” diye düşündü.
Ama sonra fısıltılar duydu.
“Onu korkutuyorlar…”
“Tehdit ediyorlar…”
“Davayı bırakması için baskı yapıyorlar…”
Kadının içi titredi.
Adaletin sesi olması gereken bir avukat…
O bile korkutuluyordu.
Kadın gözlerini yere indirdi.
Elindeki dilekçeye baktı.
“Eğer o bile tehdit ediliyorsa…”
“Ben nasıl dayanacağım?”
Tam o anda, kör avukat başını hafifçe kaldırdı. Görmeyen gözleriyle sanki her şeyi görüyormuş gibi, boşluğa doğru konuştu:
“Adalet… korkuyla susarsa, karanlık büyür.”
Kadın donup kaldı.
O cümle, onun içine işledi.
Avukatın yardımcısi fısıldadı:
“Devam edelim mi?”
Avukat hafifçe gülümsedi:
“Ben görmüyorum… ama doğruyu biliyorum. Bu bana yeter.”
Kadının gözleri doldu.
O an anladı.
Görmek, gözle değildi.
Cesaretleydi.
Dilekçesini daha sıkı tuttu.
Kapıya doğru yürüdü.
Artık adımları titremiyordu.
Kapıyı çaldı.
Ve içeri girdi.
Çünkü bazı insanlar gaddardı…
Evet.
Ama bazıları da…
Karanlığın içinden bile adaleti savunacak kadar güçlüydü.
Ve o gün, bir kadın daha sustuğu yerden kalktı.
Siyah kalem yazdı:
“Adalet sadece görmek değil…
Korkuya rağmen ayakta kalabilmektir.”
