Şaşırtıcı ama güzel bir son.
Nasıl Grace dünyadan onlarca ışık yılı uzakta, başka bir yıldız sisteminde yapayalnızsa; ben de kendimi bazen insanlardan o kadar uzakta hissediyorum. İletişim kurduğum insanlarla iyi anlaşamıyor ve onları her zaman kendimden uzaklaştırıyorum. Bu durum bazen beni kötü hissettirse de bazen özgürmüşüm gibi hissettiriyor. Kimseye bağımlı kalmamak, tek başınalık beni özgür bir birey yapıyor; çünkü o zaman Grace ya da Rocky gibi kurtarmam gereken ya da bağımlı olduğum kişiler olmuyor.
Kitaba gelirsek, kitap "bayağı bayağı" bilim akıyor. Ben de bilimden çok anlamadığım için kitaptaki teorik kısımları geçiyorum ve beni en çok etkileyen yere geliyorum: Rocky ve Grace’in ilişkisine. O kadar harika bir ikiliydiler ki… İkisi de bana insanın her zaman birine tutunma ihtiyacı olduğunu gösterdi. Sonu ise beni bir hayli şaşırttı; bu kitap aklımın bir köşesinde her zaman yerini koruyacak.
Görüşürüz Rocky ve Grace... Şu an “dostum” diyebileceğim biri yok. Ama kim bilir, belki ben de gerçek dostumu güneş sisteminin çok uzağında, başka bir gezegende bulurum.
Bu arada film güzeldi, tavsiye ederim.
*Her zaman dediğim gibi inceleme yazmaktan anlamam. O yüzden bende kitabın bende uyandırdığı duyguları yazıyorum. Okuyanlara çok teşekkür ederim. Hepinize keyifli okumalar.
·
282 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yusuf
Gönderi Sahibi
Filmi kitabı okuduktan sonra izlemek her zaman daha iyi oluyor. Karakterlerle daha çok bağ kuruyor, onları daha iyi anlayabiliyorum. Grace'in ağlama sahnesini izlerken benden de ufak ufak gözyaşları döküldü...
Ryan abimiz gerçekten harika bir oyuncu🫡