Ölüm herkesi eşitler mi?
Beş kısa öyküden oluşan bu incecik kitap, tek bir sorunun etrafında dönüyor:
Ölüm gerçekten herkesi eşitler mi?
Kitapta cevap oldukça net ama bir o kadar da rahatsız edici. Çünkü her öyküde farklı sınıfa ait insanların ölümle karşılaşma biçimini okuyoruz ve farkediyoruz ki; ölüm aynı olsa da ölme biçimi bile sınıfsal.
Aristokrat bir ölümde sessizlik, düzen ve törensellik hakim olurken, yoksul bir evde ölüm daha sert, daha dağınık ve daha çıplak yaşanıyor. Zola, bu farkı abartmadan ve dramatize etmeden anlatıyor.
Kitap bir solukta bitti fakat beni etkileyen ve her öykünün sonunda sorguladığım şey, ölümün kendisinden çok geride kalanların tavrı oldu. Çünkü cenaze herkes için ortak ama yasın bile sınıfı var gibi hissettiriyor. Okuduktan sonra bir süre durup düşünmek istiyorsun:
Biz nasıl ölüyoruz değil, aslında nasıl yaşıyoruz?
Benim için bu kitap, ölüm üzerinden hayatı sorgulatan bir metin oldu. Büyük olaylar, çarpıcı sahneler yok belki ama satır aralarında dolaşan o gerçeklik hissi oldukça sarsıcı.
“Belki de tüm hikayenin ardından geriye tek bir hatırlatma kalıyor: Carpe diem ve memento mori… anı yaşa, ama ölümü de unutma.”
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.