Kitap boyunca neredeyse bütün karakterlerden nefret ettim. Ama bu kötü olduğu anlamına gelmiyor, tam tersine fazlasıyla vurucu olduğu anlamına geliyor.
Orhan Kemal öyle karakterler yazmış ki insanın sinirleri bozuluyor. Mazhar’a ayrı sinir oldum, Hacer’e ayrı… Hatta Nazan’a bile acımaktan çok kızdım; o ezikliği, o kabullenişi insanı daha da rahatsız ediyor. Ama işte mesele de tam burada başlıyor. Bu insanlar sadece “kötü” değil, toplumun içinden çıkmış halleri.
Kadının evdeki yeri, değeri, çektiği şeyler… Hepsi o kadar gerçek ki okurken huzursuz oluyorsun. Kimse mutlu değil ama kimse de o düzeni bozmuyor.
Dili çok sade, akıyor gidiyor. Zaten bu sadelik olmasa bu kadar etkili olmazdı. Abartı yok, süs yok ama his çok net geçiyor.
Kısacası, okurken keyif almadım belki ama çok etkilendim.
·
1 +1'leme
·19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.