Bu, nasıl bir ilk roman olabilir, nasıl sadece yirmi üç yaşında biri tarafından yazılmış olabilir, inanılmaz!
Perulu yazar Mario Vargas Llosa, kendi askeri okul yıllarından hareketle, Lima’da bir askeri kolejde yaşananları anlatıyor. Bizim de “delikanlılık, adam olmak, erkek adam” şekillerinde karşımıza çıkan, muzdarip olduğumuz hegemonik erkekliği ele alıyor bu hikayeyle. Toplumun belki de bu konuda en kokuşmuş kurumlarından biri olan askeri bir okulda erkeklerin nasıl şartlandırıldığını, nasıl toksik ve çarpık bir erkeklik algısının inşa edildiğini gösteriyor. Şiddet, ırkçılık, cinsiyetçilik başta olmak üzere a’dan z’ye hegemonik erkekliği görüyoruz; öyle ki siz de okurken öfke, tiksinme gibi pek çok olumsuz duyguyu yaşıyor ve aynı zamanda okuduğunuzun gerçekliği karşısında dehşete ve ümitsizliğe kapılıyorsunuz. Yine bununla bağlantılı, otoriter baba figürünün de üzerinde duruyor. Militarizm, bürokrasideki çürümüşlük, toplumun farklı sosyal sınıfları arasındaki ayrılık ve ırkçılık da eleştiri oklarının diğer hedefleri.
Ancak romanı çok iyi yapan, anlattıklarından çok anlatma şekli. Llosa eserlerinde sonrasında da sıkça göreceğimiz üzere, bu kitapta da zamanda gidiş gelişler söz konusu: farklı karakterlerin hikayelerini kronolojik olarak karışık sıralanmış kesitlerle ilerletiyor yazar. Bunun yanında, anlatıcı sürekli değişiyor ve farklı karakterler birinci tekil ağızdan konuşuyor. Ancak bunları öyle ustalıklı bir şekilde yapıyor ki anlatım asla aksamadığı gibi küçük detayları yakalayıp parçaları bir araya getirmek çok keyif veriyor okurken. Bazen -ama çok kararında- kıvrandırıyor ama hiç tekrara düşmüyor, bir detayı atlamıyor, boşluk ya da çelişki olmadan tüm resmi oya gibi yavaş yavaş işleyerek tamamlıyor. Ben bu kadarının tecrübe ya da çalışmaya olmayacağını, daha çok yetenek olduğunu düşünüyorum açıkçası ve çok hayranlık duyuyorum.
Oldukça sert bir roman, kimi kısımları sarsıcılığıyla aklınıza kazınıyor. Çok, çok beğendim.
·
1 +1'leme
·2.266 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.