Edebiyatın psikolojiyle harmanlanmasının en nadide eserlerinden biri. Kitabın psikolojik çözümlemelerle dolu olması, karakterleri daha iyi anlamamızı sağlıyor. Doktor Ferit’in kitabın sonlarına doğru bir hayli değiştiğini görüyoruz. "Ben"in etkilerinden çıkışını ve ruhani boyutunu, "Ben arkamdan siyah bir köpek geldiği için değil, Tahir Bey yükte yattığı için aklımı bozabilirim," sözleriyle bize açıklıyor.
Bireyin iç dünyasını esas alan roman türünün getirdiği anlatım teknikleri, normalde okumakta ve anlamakta zorluk çektiren bir durum olmasına rağmen; kitap kendini okuttuğu için sürükleyicilik açısından hiçbir sorun yaşatmıyor. Kitapta her şey bence mükemmel şekilde kurgulanmış; tam bitmesi gereken yerde bitmiş, olaylarla bizleri yormamış. Getirebileceğim tek eleştiri, Ferit ve filozof Aziz’in çok derin sohbetler etmeleri. Bu sohbetler olmazsa kitap çok yavan olurdu ancak bazı noktalarda konuşmalar epey uzun şekilde karşımıza çıkıyor; bazı diyaloglar da haliyle sıkıcı geldi. Fakat dediğim gibi, bu konuşmalar teknik de olsa akıcılığı hiç aksatmamış. "Bu tür nasıl yazılır?" diye sorulsa, "Matmazel Noraliya’nın Koltuğu gibi," denilecek türden bir kitap. Çok beğendim.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.