Albert Camus'un yazdığı Veba dışarıdan sadece bir hastalık hikâyesi gibi görünür ama aslında insanın içini yavaş yavaş açan ve karanlık yönüne açığa çıkaran bir eser. Olaylar Oran şehrinde başlar. Önce fareler ölür. Kimse önemsemez. Sonra insanlar hastalanır. Ve bir anda şehir kapanır. Artık herkes aynı yerde, aynı korkunun içinde kalır. Kaçış yoktur.Veba, burada sadece bir hastalık değil. Görünmeyen bir güç gibi. Bazen bir savaş, bazen bir ideoloji, bazen de insanın içindeki karanlık. Albert Camus bunu çok sade ama sert bir şekilde anlatıyor. Ona göre kötülük dramatik anlarda değil, sıradanlıkta büyür. İnsanlar alıştıkça, sorgulamayı bıraktıkça yayılır.Roman boyunca dikkat çeken bir diğer şey de yalnızlıktır. Şehir karantinaya alındığında herkes sevdiklerinden kopar. Mektuplar bile ulaşmaz. İnsanlar, birbirlerine dokunamadan yaşamayı öğrenir. Bu mesafe duygusal bir boşluğa dönüşür. Artık kimse hiçbir şey için umut etmez. Bu yüzden bu kitap bana şunu hissettiriyor: Veba dışarıda başlayan bir şey ama asıl sınav insanın içinde yaşanıyor. Ve herkes o sınavda kendi cevabını veriyor.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.