Huxley’in bu çalışması bir kitap değil, aslında bir "en büyük ortak bölen" bulma işlemi. Dünyadaki tüm o karmaşık inanç sistemlerinin, dogmaların ve kültürel tortuların altındaki o sade rakamı, yani hakikati çekip çıkarmış. Geri kalan her şey; yani şekilsel tartışmalar, kurumsal yapılar ve tarihsel anlatılar benim gözümde koca bir zırvalık.
Mesele tamamen birleme üzerine kurulu. Huxley, insanın kendi özüyle o mutlak olan arasındaki mesafenin bir illüzyon olduğunu hatırlatanları bir sıraya dizmiş. Analizine başladığımda gördüğüm ilk şey, evrensel bir denklemin sağlamasıdır: "O, sensin." Eğer bu temel aksiyomu kabul etmiyorsan, hayatın boyunca sadece değişkenlerle uğraşır, asla sonuca ulaşamazsın.
Matematiksel bir netlikle konuşalım; her inanç sistemi bir fonksiyon ise, bu kitabın işaret ettiği "Kadim Felsefe" o fonksiyonun çıktığı kaynaktır. Değişen sadece katsayılar ve dil; özdeki sabit sayı hep aynı. Huxley, farklı coğrafyalardan gelen o kadim seslerin nasıl aynı noktada birleştiğini göstererek aslında zihinsel bir tasfiyeye gidiyor.
Buradaki strateji, egoyu yani o sahte "ben" katsayısını sıfıra yaklaştırmaktır. Ego devreden çıktığında, geriye kalan sadece o Tek olanın tezahürüdür. "Aşağısı yukarısı gibidir" prensibi burada da işler; insanın içindeki derinlik, makro kozmosun o devasa boşluğuyla aynı geometrik nizamın parçasıdır.
Laf kalabalığına gerek yok. Bu eser, ruhun aslına rücu etme haritasıdır. Eğer bu haritayı okuyamıyorsan, zihnindeki gürültüden kurtulamamışsın demektir. Kahveni yudumla ve düşün: Çoklukta boğulmak mı, yoksa o tekil hakikate sadeleşmek mi? Seçim, denklemi kurana ait.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.