Kitap "Her evin bir geçmişi, her insanın bir yarası vardır" diyor. Güçlü görünmeye çalışırken ne kadar kırılgan olduğumuzu hatırlatan bu roman; empati kurmayı, insanların görünmeyen taraflarına bakmayı ve en önemlisi "geçmişin hiçbir zaman sadece geçmişte kalmadığını" etkileyici bir dille anlatıyor.
Sokaklarda yaşayan Yusuf’un arkadaşı Hüseyin ile birlikte İstanbul Tarlabaşı’nda kiraladıkları bir evde başlıyor. İki çekyat, bir gardırop ve birkaç eski eşyayla dolu bu ev, aslında Yusuf’un hayatındaki en büyük dönüm noktası oluyor. Evi temizlerken çekyatın altında bulduğu bir defter, Yusuf’u Bursa’nın bir kasabasında yaşayan Hikmet’in hüzünlü dünyasına sürüklüyor.Geride kalan eşyalar, tozlu raflar ve eski satırlar arasında bir yolculuğa çıkar.
Hikmet; babasından ölümüne korkan, anne sevgisinden mahrum kalmış, anarşi olaylarının gölgesinde yeşil gözlü Hayriye’ye sevdalanmış yaralı bir ruh. Yusuf bu günlüğü okudukça, Hikmet’in yarım kalan öyküsünü tamamlamayı ve ona ait emanetleri sahibine ulaştırmayı tek amacı haline getiriyor. Hayalle gerçeğin, kabusla mahalle hayatının birbirine karıştığı bu süreçte Yusuf, aslında başkasının geçmişini ararken kendi içindeki boşluklarla da yüzleşiyor.
Karakterler o kadar canlı anlatılmış ki, Yusuf’un ifade edemediği acılarını ve Hikmet’in çocukluk korkularını sonrasında yaşadığı çaresizliği yanı başınızda yaşıyormuş gibi hissediyorsunuz.
bölüm başında yer alan alıntılar, kitabın altyapısını güçlendirirken okuma keyfini bir kat daha artırıyor.Hikaye sizi akıcılığıyla içine çekerken, son sayfalarda bekleyen o büyük şok etkisi, kitabı bitirdiğinizde bile uzun süre etkisinden çıkmanıza izin vermiyor.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.