Kafka’nın o bitmek bilmeyen suçluluk duygusu, kendini sürekli aşağılayan o ezik ruh hali ve babasına karşı beslediği o devasa, hastalıklı korku; "Babaya Mektup"u okurken beni duygusal bir derinliğe çekmek yerine sadece ruhsal bir boğuntuya sürükledi. Bir yazarın en mahrem, en savunmasız anlarına tanıklık etmek normalde sarsıcı bir deneyim olabilirdi; ancak Kafka’nın bu mektup boyunca sergilediği o aşırı pasif ve kurban rolünü benimseyen tavrı, bir noktadan sonra empati kurmayı imkansız hale getiren yorucu bir şikayet silsilesine dönüşüyor.
Kitap boyunca devam eden o marazi hesaplaşma ve babasının gölgesinden bir türlü çıkamayan o zayıf irade, metni edebi bir eserden ziyade, bitmek bilmeyen bir terapi seansının en karanlık ve en durağan aşaması gibi hissettiriyor. Kafka’nın o kendine has, her şeyi didik didik eden ve her olaydan bir suçluluk payı çıkaran dili, bu mektupta artık sadece kendi kendini yiyip bitiren bir döngüye hapsolmuş. Okurken o dramın içine girmekten ziyade, bu kadar "ezilmeye" bu kadar gönüllü bir karaktere karşı içsel bir tepki geliştirdiğimi fark ettim.
İnsanın babasıyla olan travmalarını anlamlandırma çabası kuşkusuz önemli bir izlektir; fakat bu kadar "tek taraflı", bu kadar teslimiyetçi ve neredeyse mazoşistçe bir dille anlatılması okuma keyfimi tamamen yok etti. Akıcılıktan uzak, fazlasıyla boğucu ve bittiğinde zihnimde o sarsıcı Kafkaesk derinliği değil, sadece anlamsız bir melankolinin tortusunu bırakan bir deneyimdi. Kendi içindeki o bitmek bilmeyen kurban psikolojisiyle metin, bir noktadan sonra trajik olmaktan çıkıp sadece yorucu bir sızlanmaya dönüşerek beklentimin çok altında kaldı.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.