“Ben doğduğumda, olduğum şeyin bir ismi yoktu.”
Kirke daha ilk cümlesinde aslında tüm hikâyenin tonunu fısıldıyor. Kitap bittiğinde dönüp bu cümleye tekrar baktığınızda, anlamı katman katman açılıyor.
Kirke, Güneş Tanrısı Helios’un kızı olmasına rağmen, ışığın içinde görünmeyen bir gölge gibi büyür; varlığı küçümsenen, sesi duyulmayan bir figür olarak… Ondan bir yıldız olması beklenirken, o kendi karanlığında şekillenmek zorunda kalır.
Kirke, mitolojik bir hikâyeyi yeniden nefes aldıran bir roman; sayfaları çevirdikçe karakterin iç dünyasına çekiliyorsunuz. Onun iyiliği bir refleks değil, bilinçli bir seçim. Kendine zarar verenlere bile gerektiğinde iyilik gösterebilen, tanımadıklarına ise içten bir şefkat sunan bir karakter.
Tanrısallığı iyiliğini belirlerken, insansılığı mesafede kendini gösteriyor. Belki de bu yüzden ona bu kadar yaklaştım. Adasına, otlarına, aslanına, tezgâhına dokundum; hayatını içselleştirdim…
Yüzeyde hızlı okunacak bir kitap gibi görünse de, derinliği ve karakterin içsel yolculuğu, insan ve tanrı arasındaki o ince çizgiyi hissetmek isteyenler için çok özel bir deneyim sunuyor.
Ve belki de en güzeli…
Bu bir “mutlu son” hikâyesi değil.
Bu, bir kadının dönüşümü ve kendi bulabilmesinin hikâyesidir.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.