Bu hikaye hepimizden uzun…
Kitap, Osman üzerinden ilerliyor ama aslında tek bir karaktere odaklanmıyor. Osman burada bir temsil gibi daha çok; yarım kalmışlıkların, söylenememiş cümlelerin, ertelenmiş duyguların bir karaktere evrimleşmiş hali. Hikâyeyi okudukça anlıyoruz ki Osman aslında hepimizin hayatında olan insanlardan biri. O yüzden hikayeye hiç yabancılık çekmiyorsunuz;)
Kitabın adı da başlı başına bir yorum aslında: “Bu hikâye senden uzun.” Buradaki uzunluk zamanla ilgili değil bence. Duyguların yaşattıklarıyla ilgili. İnsan bazen kısa bir anı yıllarca taşır; bazen de uzun yıllar insanda hiçbir iz bırakmaz. Kitap tam olarak bu farkı hissettiriyor da denilebilir.
Kitap karakterin Osman’dan ayrılmak istemesiyle başlıyor. Sonrasında birçok kez karar değiştirmesine rağmen en sonunda artık gerçekten Osman ile olmak istemeyen ama onu çok sevmiş biriyle karşılaşıyoruz.(yine de onca şeyden sonra Osman’a kızmadım değil:))
Kitapta bütün bu olayın yanı sıra birçok bilgi var. Okurken her seferinde “Aaa böyle bir şey mi varmış?” dediğiniz çok fazla bilgi ediniyorsunuz. Asla sıkılmadan okuduğum kitaplardan birisiydi. Yazar birçok dramatik konuyu çok ironik bir dille ele almış bu da aslında bir nevi hayatta hiçbir şeyin o kadar da ciddiye alınmaması gerektiğini anlatır gibi. Yani yazarın da dediği gibi:
Dalga geçemediğimiz her şey bizi tüketir, gülelim gitsin Osman…
Tekrar tekrar okunabilecek kitaplardan biri. Kesinlikle çok sevdim.
Başka bir hayatta görüşmek üzere,
Astalavista Osman.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.