Dönüşüm ya da daha doğru bir söylemle başkalaşım? Siz nasıl adlandırırsanız artık.
Toplumda her birey kendisine bir amaç edinir ve geleceğini bu doğrultuda şekillendirmek için yeni adımlar atar. Bazılarımız bu adımları kendinden ziyade her zaman "başkalarının" daha iyi oluşu için atar. Çünkü kendisinin iyi oluşu o "başkalarının" iyi oluşuna bağlıdır.
Bu yol içerisinde insan kendisini unutabiliyor, gün geçtikçe kendisi olmaktan uzaklaşıyor. Esasında yapmaktan hoşlanmadığı işler yapıyor, bulunmaktan memnun olmadığı ortamlara giriyor ve bunun gibi birçok olumsuz örnek... Bu koşullara katlanmak, "başkalarının" iyi olması için olması gereken şeyler mi? Bu koşulların sonucunda insan, elde ettikleriyle o başkalarının mutluluğu ile yetinebilecek mi? Burada yol ikiye ayrılıyor: Kişinin yaptığı fedakârlığa değecek başkaları ve de değmeyecek. Değenlere sözümüz yok pek tabii; lakin değmeyen kesime göz attığımız zaman nasıl bir hayatın bize sunulacağının en somut örneğidir bu kitap.
Gün sonunda insan, kendisinden fazlasıyla uzak bir noktaya varıyor. Gregor Samsa ise kendisinden o kadar uzaklaştı ki esasında bir böceğe dönüşmedi; attığı adımlar ve idealleri doğrultusunda kendisini bir böcek olarak nitelendirmeye başladı ve hayatını böyle idame ettirdi. Bu noktaya gelmesine sebebiyet veren şeylerden ziyade suçu her daim kendisinde buldu, çünkü düzen tarafından fazlasıyla manipülatif davranışa maruz kalmıştı.
Franz Kafka, kitaplarına fazlasıyla kendinden bir şeyler katan bir yazar. Okuduğunuz müddetçe diğer kitaplarında işlediği karakterler ile bağ kurmanız muhtemeldir. Baba figürünü incelediğimiz zaman pek bir şeyden hoşnut olmayan birini görüyoruz; annede ise her halükarda sessiz kalma eğilimi mevcut. Bu kitaptaki aile bireylerinin kişiliklerini incelediğimiz zaman, yazarın Babaya Mektup kitabında anlattığı aile ile birebir örtüşme yaşanması ise ayrı bir konudur.
Geleceğinizde attığınız her adımın kendiniz için en iyi olması dileğiyle.
Sağlıcakla kalın.
·
49 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
