Eco’nun 1980’de yazdığı Gülün Adı; 1327’de geçiyor… İtalya’da Benedikten rahiplerin ağırlıkta olduğu bir manastıra varan Fransisken rahip Baskerville’li Sorgucu William ve yardımcısı Melk’li Adso’nun, buradaki “tuhaf” ölümleri araştırıp bir sonuca varma çabalarını kâğıda döküyor. Olaylar gittikçe karmaşık bir hâl alırken ve süre daraldıkça tam bir kedi-fare kovalamacasına dönüşür.
“İnsan gereğinden çok konuşarak da, gereğinden çok susarak da günah işleyebilir.”
“Bilim, yalnızca insanın yapması gerekeni ya da yapabileceğini bilmesinden ibaret değildir; yapabileceğini, ama belki de yapmaması gerekenin bilinmesini de içerir.”
“Gençler artık hiçbir şey öğrenmek istemiyorlar, bilim geriliyor, tüm dünya tepetaklak olmuş, körler körleri yönetiyor ve onları uçuruma sürüklüyorlar, kuşlar daha uçmayı öğrenmeden yuvadan ayrılıyor, eşekler çalıyor, öküzler oynuyor.”
“Kitabın iyiliği okunmasındadır. Bir kitap imlerden oluşur, bu imler başka imlerden söz ederler; onlar da nesnelerden söz ederler. Onu okuyan gözler olmazsa, bir kitap kavramlar üretmeyen imler taşır; bu nedenle de dilsizdir.
“Ya siz?” dedim çocukça bir küstahlıkla. “Hiç yanlış yapmaz mısınız? Sık sık,” diye yanıtladı. “Ama yalnızca bir yanlıştansa, birçok yanlış tasarlıyorum, böylece de hiçbir yanlışın tutsağı olmuyorum.”
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.