Görmek, sıradan bir politik hikâye değil; sistemin, bilinçli birey karşısında nasıl kırılganlaştığını gösteren bir metin. İnsanlar oy vermeyi reddettiğinde mesele tercih değil, farkındalık hâline gelir. Çünkü sistem, itirazı yönetebilir ama bilinçli mesafeyi yönetemez. Saramago’nun altını çizdiği şey açık: Asıl tehlike konuşanlar değil, görenlerdir. Çünkü gören insan sorgular, sorgulayan insan ise artık kolayca yönlendirilemez. Ve bir kez gerçekten görmeye başladığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.