Bazı hikâyeler vardır, sadece okunmaz… insanın içine işlenir. Serenad da tam olarak böyle bir hikâye. Bir tren garında başlayan o sessiz karşılaşma, aslında yılların, acıların ve yarım kalmış aşkların yankısıdır. Her satırında, geçmişin gölgesi bugünün üzerine düşer; insan bir anda kendini hiç yaşamadığı bir hayatın özlemini çekerken bulur.
Aşkın sadece kavuşmak olmadığını anlatır bu hikâye. Bazen bir bakışta kalmak, bazen yıllarca içinde taşımak, bazen de hiç söyleyemeden vedalaşmaktır. Kalbin en derin yerine saklanan o sızı… işte Serenad tam da oraya dokunur.
İnsan okudukça şunu fark eder: Bazı acılar zamana yenilmez. Bazı aşklar mesafeyle solmaz. Ve bazı vedalar… aslında hiç bitmez.
Kitabı kapattığında ise geriye sadece bir hikâye kalmaz; içinde hafif bir hüzün, anlam veremediğin bir özlem ve sessizce çalan bir melodinin izleri kalır… Sanki bir yerlerde hâlâ o serenad devam ediyormuş gibi
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.