Aristophanes’in “yaşayanlar arasında mutluydu, şimdi ölüler arasında da mutlu” diye söz ettiği tragedya yazarı Sophokles’in üçlemesinin (Kral Oidipus, Oidipus Kolonos’ta ve Antigone) ikinci kitabı, ama en son yazılan Sophokles eseridir. Ben, Antigone’yi önce okuyup, bunu sona bıraktım. Bilinçli bir tercih değildi, sadece kronolojik ilerleme derdindeydim. Şöyle ki, mitoloji okumalarını ders çalışırmışçasına okuduğumdan olsa gerek, sıralama hatası bana yansımadı, şükür.
Konusu; Oidipus da baskılara dayanamayıp şehri terk etmiştir. Oğulları da kendisine sırt çevirmiştir. Sadece sadık kızı Antigone onun yanında durmuş ve kör gözlerine göz olmuştur. Beraber Attika’ya gelirler. Diğer kızı İsmene onları bulur ve kendilerine haberleri olduğunu söyler. Tanrılar Oidipus’u affetmişlerdir. Oidipus’un defnedildiği yere koruma sağlayacağı kehanetleri dolaşmaktadır ortalıkta. Thebai kralı Kreon da bunu duyarak Oidipus’u aramaya çıkmıştır. Oidipus kendini yurdundan köpek gibi kovan Kreon’a dersini vermek istemektedir. Bunun için burada Kral Theseus’a kendini sunacak ve sığınma isteyecektir.
Yunanlıların dini anlayışlarını en iyi yansıtan tragedya olduğu söylenir. Sophokles, Kral Oidipus’ta onuru ayaklar altına alınan karakterini, bu sefer aklama ve okurun ona empati ve sempati beslemesi açısından mantıklı bir girişim. Bunu başarıyor da. Sophokles, her fırsatta Oidipus’un işlediği günahlarının bilmelerden yaptığıdır; aslında gerçekten de öyledir, istemsizce yapıldı tüm o hatalar...
Yazarın son oyunu olması itibariyle, sağlık sorunlarıyla boğuşurken yazmış. Dolayısıyla, Kral Oidipus’un elden ayaktan düşmüş bir ihtiyar tasviri, çoğu eleştirmene göre tamamen kendisiyle alakalıdır. Bu oyun, yapılan hataların telafisi olabileceğine, güç, kudret, bağışlanma, sadakat gibi konuları işliyor. En iyisi alıp okumanız, altını çizdiğim bir sürü yer oldu. “Sırtında taşıdığın yıllar seni sadece ihtiyar yaptı, bilge değil.”
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.