Bazı kitaplar vardır, bittiğinde olayları değil hisleri hatırlarsınız. Amok Koşucusu benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Stefan Zweig, bu eserinde bir insanın kendi iç dünyasında nasıl kaybolabileceğini çarpıcı bir şekilde anlatıyor. Hikâyedeki doktor karakteri, aslında hepimizin içinde var olabilecek bir zayıflığın temsilcisi: gurur. Yardım edebileceği bir anda geri duran bir insanın, sonrasında bu kararın altında nasıl ezildiğini okumak oldukça sarsıcıydı.
Kitap ilerledikçe doktorun yaşadığı şey sadece bir pişmanlık olmaktan çıkıyor; kontrol edemediği bir takıntıya dönüşüyor. İşte tam burada “amok” hali devreye giriyor. Artık mantık yok, sınır yok… Sadece telafi etme isteği ve bunun doğurduğu yıkım var.
Zweig’in anlatımı her zamanki gibi akıcı ama bir o kadar da yoğun. Sayfalar az olmasına rağmen duygusal yükü oldukça ağır. Özellikle karakterin iç çatışmaları o kadar gerçekçi ki, okurken zaman zaman rahatsız edici bir yakınlık hissi oluşuyor.
Kitap bana şunu düşündürdü: İnsan bazen yaptığı şeylerden çok, yapmadığı şeylerin pişmanlığıyla yaşar. Ve bazı geç kalışlar, insanın içinden hiç çıkamayacağı bir boşluk yaratır.
Kısa sürede biten ama etkisi uzun süren bir kitap. Zweig yine insan ruhunun en kırılgan yerlerine dokunmayı başarmış.
·
141 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.