Bu kitabı bitirdiğimde uzun süre elimde tutup kapağına bakakaldım. Çünkü okuduğum şey sadece bir gerilim hikâyesi değildi; zihnimle oynayan, beni sürekli şüpheye düşüren ve her sayfada “gerçek bu mu gerçekten?” diye sorgulatan bir deneyimdi.
En çok sevdiğim şey kesinlikle anlatım şekli oldu. Hikâyeyi farklı karakterlerin ağzından, parça parça okumak… Her bölümde başka birinin gözünden aynı olaylara bakmak ve her seferinde fikrimin değişmesi… Gerçek dediğimiz şeyin aslında ne kadar kırılgan olduğunu çok güzel hissettirmiş yazar. Kim doğru söylüyor, kim saklıyor, kim manipüle ediyor asla tam emin olamıyorsun. Bu da kitabı elimden bırakmamı neredeyse imkânsız hale getirdi.
Karakterler de ayrı bir şekilde etkiledi beni. Hiçbiri tamamen “iyi” ya da “kötü” değil. Hepsinin içinde bir karanlık, bir geçmiş yükü var. Bu da onları gerçek kılıyor. Okurken bazı anlarda birine hak verirken birkaç sayfa sonra aynı karakterden şüphe etmeye başlamak… İşte bu gelgit hissi kitabın en güçlü taraflarından biri bence.
Atmosferine de ayrıca bayıldım. O yalnızlık hissi, o tedirgin edici hava, o yol… Sanki sadece okumuyorsun da içindeymişsin gibi. İçime hafif bir huzursuzluk bırakarak ilerledi kitap ve bu hissi son sayfaya kadar hiç kaybetmedi.
Final kısmına gelirsek… Gerçekten çok iyi kurgulanmıştı. Şaşırttı ama “sırf şaşırtmak için” yapılmış bir ters köşe değildi. Aksine, geriye dönüp düşündüğümde her şeyin ipuçlarının başından beri verilmiş olduğunu fark ettim. Bu da kitabı gözümde daha da değerli yaptı.
Kısacası, bu kitap benim için sadece bir gerilim romanı değil; okurla oyun oynayan, güven duygusunu sarsan ve okurken sürekli tetikte tutan bir hikâyeydi. Uzun zamandır bir kitabı bu kadar merakla ve keyifle okumamıştım. Bayıldım
·
110 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Rıdvan Aynı yazarın taş kağıt makas kitabı da güzeldi ama önce bunu okuyun derim. İyi okumalar şimdiden 😊