İnsomnia
Uykusuzluk bitti. Ve geriye, gecenin içinden geçerken insanın kendine çarpa çarpa ilerlediği o tuhaf boşluk kaldı.
Henry Miller bu kitapta uyuyamayan bir bedeni değil, susamayan bir zihni anlatıyor. Sanki düşünceler, geceyi kemiren küçük hayvanlar gibi… susturamıyorsun, kovamıyorsun, sadece izliyorsun. Ve en kötüsü, bazen onların haklı olduğunu hissediyorsun.
Kitap boyunca düzenli bir hikâye aramak boşuna; bu daha çok dağınık bir iç döküş, bir zihnin kontrolsüz akışı. Ama tam da bu yüzden gerçek. Rahatsız edici, yer yer yorucu, ama bir o kadar dürüst. Miller insanın içindeki karanlığı romantize etmiyor; olduğu gibi, biraz dağınık ve biraz kirli bırakıyor önüne.
Altını çizmelik çok cümle var ama hepsi aynı yere çıkıyor: insan kendinden kaçamıyor. Uyku bile bazen yetmiyor buna.
Puanım: 7
Herkese hitap etmez ama zihninin sesini kısmakta zorlananlar için garip bir tanıdıklık hissi bırakıyor.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.