Yazar:
Henry Miller
Çevirmen:
Haluk Erdemol
Tahmini Okuma Süresi:
1 sa. 45 dk.
Sayfa Sayısı:
62
Basım Tarihi:
Mayıs 2016
İlk Yayın Tarihi:
1989
Yayınevi:
Notos Kitap Yayınevi
Orijinal Adı:
Insomnia
ISBN:
9786055904258
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Uykusuzluk ya da Kendini SusturamamakHenry Miller yazılarında yaşamöyküsünü hiç kimsenin yazamayacağını savunmuştu. Yazılmasına gerek de yoktur aslında, çünkü yapıtları onun özyaşamöyküsüdür zaten. “Yaşamım her şeyden daha gerçek ve benim için önemli olduğundan hayal ürünü kişiler ve olaylar aramaya gerek görmedim.”(s. 29 ePub)
“yaşamöykümü yazmaya gerek yok” — artık kitabın anahtarı. Bu, bir kibir cümlesi değil. Bu bir yöntem beyanı. Miller kurmaca yaratmıyor çünkü zaten kendi hayatını kurgulanamayacak kadar çıplak buluyor. 
Uykusuzluk bu yüzden roman gibi ilerlemez; dalgalanır, sapar, tekrar eder. Çünkü hayat öyle.
Bu metinde karşımızda romantik bir âşık yok. Acı çeken bir adam da değil yalnızca. Kendi çöküşünü izlemekten vazgeçmeyen bir bilinç var. Miller için asıl hasar gören şey “acı çeken benlik” değil, kendilik duygusunun sürekliliği. Bellek vurgusu boşuna değil. Kalp kırılması bir olay değil, zihnin durmadan tekrar ettiği bir sahne. Uykusuzluk zaten burada bir metafor değil, zihnin kendini susturamaması. Miller acıyı azaltmaya çalışmıyor; acıyı işlevsel kılmaya çalışıyor. Yaratıcılık tam burada devreye giriyor.
"En önemli edebi eserleri hatalarımız ve zayıflıklarımızdan ilham alıp ortaya çıkaran da bizleriz. En kötü halimizde bile umut doluyuz biz."
(Amin! Soloyu kes!) s. 9
Yani romantize etmiyor. Sanatın çıktığı yer kutsal bir acı değil, rezil bir ruh hâli, Aşkın ticarileşmesi değil yalnızca; duygunun mekanikleşmesi. Miller’ın sürekli yaptığı şey: düşüşünü romantize etmeden, ama durdurmaya da niyet etmeden anlatmak, sürekli kendini teşhir ederken aynı anda kendini aşağılıyor, aşkın sahtesini kabullenen biri. Ve kendini kandırırken bile uyanık kalmak. Bu kitapta samimiyet tam olarak burada doğuyor. Herkes aynı rolü oynuyor, aynı ezgiyi söylüyor, aynı baş ağrısını çekiyor. “Elimde olsa değiştirirdim”
Henry Miller yazılarında yaşamöyküsünü hiç kimsenin yazamayacağını savunmuştu. Yazılmasına gerek de yoktur aslında, çünkü yapıtları onun özyaşamöyküsüdür zaten. “Yaşamım her şeyden daha gerçek ve benim için önemli olduğundan hayal ürünü kişiler ve olaylar aramaya gerek görmedim.”(s. 29 ePub)
“yaşamöykümü yazmaya gerek yok” — artık kitabın anahtarı. Bu, bir kibir cümlesi değil. Bu bir yöntem beyanı. Miller kurmaca yaratmıyor çünkü zaten kendi hayatını kurgulanamayacak kadar çıplak buluyor. Uykusuzluk bu yüzden roman gibi ilerlemez; dalgalanır, sapar, tekrar eder. Çünkü hayat öyle.
Bu metinde karşımızda romantik bir âşık yok. Acı çeken bir adam da değil yalnızca. Kendi çöküşünü izlemekten vazgeçmeyen bir bilinç var. Miller için asıl hasar gören şey “acı çeken benlik” değil, kendilik duygusunun sürekliliği. Bellek vurgusu boşuna değil. Kalp kırılması bir olay değil, zihnin durmadan tekrar ettiği bir sahne. Uykusuzluk zaten burada bir metafor değil, zihnin kendini susturamaması. Miller acıyı azaltmaya çalışmıyor; acıyı işlevsel kılmaya çalışıyor. Yaratıcılık tam burada devreye giriyor.
"En önemli edebi eserleri hatalarımız ve zayıflıklarımızdan ilham alıp ortaya çıkaran da bizleriz. En kötü halimizde bile umut doluyuz biz."
(Amin! Soloyu kes!) s. 9
Yani romantize etmiyor. Sanatın çıktığı yer kutsal bir acı değil, rezil bir ruh hâli, Aşkın ticarileşmesi değil yalnızca; duygunun mekanikleşmesi. Miller’ın sürekli yaptığı şey: düşüşünü romantize etmeden, ama durdurmaya da niyet etmeden anlatmak, sürekli kendini teşhir ederken aynı anda kendini aşağılıyor, aşkın sahtesini kabullenen biri. Ve kendini kandırırken bile uyanık kalmak. Bu kitapta samimiyet tam olarak burada doğuyor. Herkes aynı rolü oynuyor, aynı ezgiyi söylüyor, aynı baş ağrısını çekiyor. “Elimde olsa değiştirirdim”Dünyanın diger ucu senden daha yakın!Edebiyat
Henry Miller, bu eserinde bizlere yetmiş küsur yaşına geldiğinde, görüp aşık olduğu bir kadından ve bu dönemden sonraki kendi iç dünyasından bahsediyor. . Kitabın sonlarında kendi ile alakalı kısma da yer verilmiş.
Hayatına beş evlilik sığdırmış ve her evliliğine ait yazdığı bir kitabı var. Genellikle müstehcen yazılar kaleme aldığı için Fransa hariç bir çok ülkede o dönem yasaklanmış.
Anlayamadım kitap yazmak için mi evlenmiş yoksa evlendiği için mi kitap yazmış? :D
Daha çok duygular ön planda, yaşadığı aşkı, acısı, kızgınlığı ve beraberinde gelen uykusuzluk durumunu kelimelerle dökmüş saçmış. Uykusuzluk ya da içimizdeki şeytan (yazarın değimiyle bu durumun diğer adı) bizlere aşkın gece uykudan uyandırışını, aşka bağlı olmayı ve ondan başka neden bir şeye inanmamız gerektiğini kanıtlamaya çalışarak felsefi bir dil kullanıyor. Kısa bir kitap. Yer yer alıntı yapacak güzel anlamlı cümleler vardı. Ama dahası yok sanki. Tercihi size bırakıyorum :)
Vesselam..
Henry Miller'ın uykusuzluk kitabını yanıma kitap almadığım bir anda bir öğrencimin elinde gördüm ve kısacık boşlukta kısacık kitabı karıştırmaya başladım. Aklıma geçmişte okuduğum bir söz geldi "Eğer bir şeyi kısa anlatamıyorsan anlamamışsındır."76 yaşında tanışıp aşık olduğu Japon bir kadın için yazılmış bir kitap.Düşünsenize bizim artık ölümü kendimize hak gördüğümüz, yaşanacak başka ne kaldı ki dediğimiz, en azından bunu hayal ettiğimiz bir yaş için aşkı yazmış.Aşkı için Japonca öğrenme isteği, aşkı için o yaşta bir kabareye onu her gün dinlemeye gitmesi bana duyguların bir yaşı olmadığını, hayattaysan ve yaşama sevincin varsa insan olmaya ,duygularla olmaya devam edersin hissini uyandırdı.
Kitaptan bir cümleyle bitirmek isterim keyifli okumalar.
AZIYLA YETİNMEDİĞİMİZ TEK ŞEY AŞKTIR.VE YETERİNCE VERMEDİĞİMİZ DE ODUR.
Miiller kardeşimiz mitolojik bir aşk tanrısı gibi etrafta dolanmakta ve söz konusu tanrıların aksine bulaştığı her aşkta payına acı düşmektedir.
Gerçek hayatta birden çok evlilik yapmış olan yazar, yaşamının son demlerinde Japon bir kıza vuruluyor. Uğruna Japoncayı bile öğrenmeye gayret gösteren bu çekik gözlü Kleopatra ile ilişkileri tek kişilik bir senfoni orkestrası gibi hüzünlü bir dinleti sunuyor izleyenlere...
Aşkın zehrini zerkettiği Miller kardeşimiz acısını tuale karalamaya çalışsa da beyhude...
Neyse Allah günahlarımızı bağışlasın dostlar
İyi okumalar dilerim.
Sevgi içimizde.
Henry mitolojik bir yaratığa benziyor. Yazıları ateşli, yıldırım gibi, girift, hain ve tehlikeli. Yazdıklarının gücünü, o günahtan arındırıcı, yıkıcı, gözüpek, korkunç gücünü seviyorum. Yaşama duyulan hayranlığın, coşkunun, her şeye olan tutkulu ilginin, enerjinin, taşkınlığın, gülüşün ve ansızın patlayan fırtınaların bu tuhaf karışımı aklımı başımdan alıyor.
Her şey silinip süpürülüyor: ikiyüzlülük, korku, basitlik, yalancılık. İçgüdünün ortaya konması bu.
Birinci tekil kişiyi, gerçek adları kullanıyor; düzenden biçimden hatta kurmacadan bile nefret ediyor.
-Anai'sNin
Güzel bir kitap neden değerlendirmedeki puanı düşük anlamadım. Demek ki pek onlara hitap etmemiş ama bana gayet hoş geldi kitap. Kelimeler ve edebilik tam yerinde. Biraz felsefeyle harmanlanmış. İyi okumalar var olun
Henry Miller'ı Yengeç Dönencesi isimle duymuştum. Bu kitabı kız kardeşimin sayesinde okudum. O bir dizide görüp istemişti; bu sayede bende okumak istedim. Kısa bir kitap 62 sayfa. 62 sayfanın da etrafı boşluk ve bazı sayfalar resimlerle dolu. Yani toplasanız 30 sayfalık bir eser bile değil.
Öylesine kopuk bir hikaye inanın uzun süredir sıkıcı kitap okumamıştım. Aralarda çok çok seçme güzel cümleler var bunu da es geçemem. Kapağını kitapla çok uygun ve güzel buldum. Japon bir kadına aşık olan yazarımızın kendi hikayesinin anlatımı. Kitabın türü de anlatı zaten; bir roman değil. Konusuz bir kitap ya... Boş boş bakıyorum şu an inceleme yazmak için ne yazsam diye. Yazarın diğer iki kitabını okumak istiyordum iyice beklemeye aldım. Sırf içindeki güzel cümleler var diye böyle puan veriyorum...
Üzgünüm ki beğenmedim, başka kitap okumanızı tavsiye ederim. Böylesine inceleme yazacağımı da hiç düşünmemiştim...
9/10
Beğendi
·2020 105. kitabı
"Yaşamım her şeyden daha gerçek ve benim için önemli olduğundan, hayal ürünü kişiler ve olaylar aramaya gerek görmedim." diyerek; kitaplarında öz yaşam öyküsünü anlatan Beat Kuşağı yazarlarındandır.
Bana göre çok makul bir karar; çünkü hayal ürünü olarak bile bu kafaya sahip bir karakter yaratılamazdı :)
Miller bu eserini, 76 yaşında artık olgun bir delikanlıyken yazmış :)) Bu olgunluğun etkisiyle mi bilinmez, diğer kitaplarından farklı olarak ilk defa ruhtan, aşktan, duygulardan bahsetmeye başlamış; üstelik sağlam bir mizah anlayışı ile...
Yani kullandığı dil, diğer kitaplarına kıyasla daha yumuşak, naif; bu kez okuyucuya sataşmıyor, onu kışkırtmıyor. Aşık olup evlendiği japon bir hanıma ona olan duygularını, birazcık da japon kadınlara olan merakı ile sentezleyerek anlattığı 60 sayfalık kısa ve samimi bir eser.
Eğer yazarla tanışmadıysanız ve yeraltı edebiyatını çok kolay okuyamıyorsanız, alıştırma için iyi bir başlangıç olabilir. Ancak bu durumda da, onun hayatındaki aşamaları ve değişimleri ıskalamış olacağınızdan, biraz ağır gelse de, "Yengeç Dönencesi" adlı kitabı ile kendisini tanımanızı tavsiye ederdim.
Son olarak "Kadınlar" ile ilgili özlü bir sözünü de buraya eklemek isterim;
"Kadınlar ile ilgili yapılabilecek üç şey vardır. Onu sevebilir, onun için acı çekebilir ya da onu edebiyata çevirebilirsin."
Keyifli okumalar
“Miller kendince bi tanışma anısını anlatmış. Kapağına bakınca daha farklı bir kitap olmasını bekliyordum. Fakat oldukça lüzumsuz bir kitap.*Okumayın*. Daha kaliteli bir kitaba vakfedin buna ayıracağınız zamanı.”
Çiçek çocuklar
Henry Miller yirminci yüzyılın başkaldırıcı yazarlarından. Kapitalizmi reddederken sosyalizmi efendi değiştirme olarak gördü. Anarşizmi Amerikan “doğaya dönüş” geleneğiyle, Beat Kuşağı ve “çiçek çocuklar”ile ilişkilendirılen Miller, Yitik Kuşak içinde de sayılmaz…
Henry mitolojik bir yaratığa benziyor. Yazıları ateşli, yıldırım gibi, girift, hain ve tehlikeli. Yazdıklarının gücünü, o günahtan arındırıcı, yıkıcı, gözüpek, korkunç gücünü seviyorum. Yaşama duyulan hayranlığın, coşkunun, her şeye olan tutkulu ilginin, enerjinin, taşkınlığın, gülüşün ve ansızın patlayan fırtınaların bu tuhaf karışımı aklımı başımdan alıyor. Her şey silinip süpürülüyor: ikiyüzlülük, korku, basitlik, yalancılık. İçgüdünün ortaya konması bu. Birinci tekil kişiyi, gerçek adları kullanıyor; düzenden biçimden hatta
kurmacadan bile nefret ediyor
Anai's Nin.
Benim için kitap insandır ve benim kitabım benim olduğum insandır…
Ne hissetim bilmiyorum? Belki çok şey belki hiç bir şey. Okuduğum, her kitapta kendimi bulduğum çok şey var önce dağılıyorum sonra toparlanıyorum…
Yazar Hakkında
Henry MillerYazar · 21 kitap
Henry Valentine Miller, yaşadığı dönemdeki edebiyat formlarının dışına çıkarak roman, otobiyografi, felsefe ve mistizmi karıştırarak kendi tarzını yaratmıştır. Kendi hayatından aldığı gerçekleri tekrardan kurgulayarak kitaplarına aktarmıştır.
Alman göçmeni katolik bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası terzi Heinrich Miller, annesi ise Louise Marie Neiting'di. Çocukluğu Brooklyn'de geçti. Gençliğinde çeşitli işlerde çalıştı ve kısa bir süre New York Şehir Üniversitesi'nde okudu. 1928 ve 1929 yıllarında ikinci karısı June Edith Smith (June Miller) ile birlikte birkaç ay Paris'te geçirdi. 1930 yılında tek başına Paris'e taşındı ve II. Dünya Savaşı patlak verene kadar burada yaşadı. Bu dönemde meteliksiz bir şekilde arkadaşlarından geçinerek avare bir hayat sürdü. Anais Nin, Alfred Perles, ve Lawrence Durrell gibi yazarlarla dostluk kurdu. 1931'in sonbaharında Alfred Perlés vasıtasıyla Chicago Tribune'un Paris baskısında bir iş buldu. Sevgilisi Anais Nin'in desteğiyle 1934 yılında ilk kitabı Yengeç Dönencesini (Tropic of Cancer) yayımladı. Ardından Kara İlkbahar (Black Spring) (1936) ve Oğlak Dönencesini (Tropic of Capricorn) (1939) yazdı. Kitapları ABD'de müstehcen bulunduğu için yasaklandı. Ancak elden ele ulaştırılan kitapları ona belli bir ün kazandırdı.
1940'da ABD'ye döndü ve California'da Big Sur'a yerleşti. ABD'nin kültürel değerlerine ve ahlâkî tavrına meydan okuyan çalışmalarına devam etti. Hayatının son yıllarını Pacific Palisades'de geçirdi.
Yengeç Dönencesi'nin 1961 yılında ABD'de yayımlanması bir müstehcenlik davasına neden oldu. 1964 yılında ABD Yüksek Mahkemesi kitabın bir edebiyat çalışması olduğuna karar verdi. Bu olay cinsel devrimin kilometre taşlarından biriydi. Kitabın basılmasını savunan avukat Elmer Gertz ve Miller sonraki yıllarda yakın arkadaş oldular.
Edebiyat çalışmalarının yanında Miller bir ressam ve amatör bir piyanistti.
